Wieczorową porą II [haiku]

[Anna Maria K.]

kim jest ten kto śmie
na błękitny fresk nieba
wylać kałamarz?

[Ann N.N.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niestety to w ogóle nie jest haiku.
Liczba sylab nie jest jedynym wyróżnikiem tej formy.
Komentowane przez Ciebie haiku Łukasza Myszora,
jest bliższe tej formie niż dwie ostatnie Twoje miniaturki.
Przeczytaj propozycje jakie inni czytelnicy podali Ci pod pierwszą,
to właśnie droga do osiągnięcia czystości haiku.
Pozdrawiam serdecznie

[Anna Maria K.]

Jeśli mogę, to proszę o jakąś "ludzką" definicję stylu haiku ;]
W internecie niestety dużo konkretnych informacji na ten temat znaleźc nie można.
Przyznaję, że tylko eksperymentuję z haiku i nie uchylam się od winy łamania tradycyjnego stylu.
Będę wdzięczna za głębsze uświadomienie.
pzdr.

[Ann N.N.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na haiku jest wiele spojrzen. Osobiscie ucze sie tej formy
tak samo jak Ty, moze tylko zaczelam pare miesiecy wczesniej.
Zachwycila mnie, jednak nadal nie umiem pisac czystych haiku,
co najwyzej ku tej czystej formie sie zblizam. Warto mimo to.

Gdybys poszperala w naszych dyskusjach, szczegolnie tych
gdzie jest wiele komentarzy do jednego utworu, znalazlabys pewnie
"ludzkie" proby okreslenia tego czym jest haiku.
Zgody nie osiagnieto, kazdy i tak ma nieco odmienne zdanie. ;o)

wg mnie najwazniejsze sa

- liczba sylab: 5 - 7 - 5 /ale odejscia tez moga byc akceptowane/
- najczesciej sa to opisy przyrody, jakby slowne fotografie, obrazy,
zatrzymane w ruchu kadry;
- nie wprowadza sie pierwiastka ludzkiego w postaci opinii,
komentarza, jedynie jakby "suchy" opis; zadnych uczuc, abstrakcji, zero filozofii... itd.;
odczucia za to sa wywolane przez samo wytworzenie w sobie opisywanego w haiku obrazu;
- minimalizm środków poetyckich - czyli żadnych porównań, metafor itd.
/choc tutaj jakies srodki sie jednak zostawia, jedynie zmniejsza sie ich ilosc/;
- czesto haiku zawiera trzy osobne elementy ze soba zestawiane -
czyli trzy wersy i trzy elementy, czasem zas dwa, zderzone ze soba
na zasadzie przeciwienstw, lub przynajmniej zaskoczenia dla czytelnika;

- pieknem w haiku jest lapidarnosc, prostota stylu, schowanie sie
do granic mozliwosci samego tworcy, z jednoczesnym wywolaniem w czytelniku
zadziwienia, czy to pieknem przyrody, czy jakims dziwnym skojarzeniem
nasuwajacym sie czesto dopiero po kolejnym uwaznym przeczytaniu,
albo wreszcie metaforycznosc ale koniecznie jako cecha dodatkowa, tzn. ze
utwor mozna odczytac zarowno doslownie jak i metaforycznie;

- haiku czyta sie najlepiej jedno, a potem kontempluje ;o)

Pozdrawiam serdecznie

[Ann N.N.]

I jeszcze jedno -
co zauwazylam po kilku miesiacach -
forma: 5 - 7 - 5 nadaje utworowi piekna "melodie".
Jesli sie do niej przyzwyczaic, czytanie haiku sprawia rowniez
przyjemnosc ze wzgledu na powtarzalnosc tej rytmiki

5 7 5
5 7 5
5 7 5

ona naprawde ma cos w sobie.

[Anna Maria K.]

Obiecuję wziąć sobie do serca i dziękuję za wyrozumiałość względem dyletantki :)
Pozdrawiam!