Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Recepta na wiersz

Henryk_Jakowiec

Przez Henryk_Jakowiec
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przekuwam moje myśli na słowa,
na słowa nieme, słowa bezładne,
nie bacząc na to, że jakieś słowo
przez swą wulgarność bywa szkaradne.

Potem te słowa stawiam w szeregu
by niżej wstawić szereg kolejny,
nie patrząc na to, że brak mu sylab,
że jest koślawy i mocno chwiejny.

Na tym etapie, nie słowa ważne,
lecz temat wiersza zawarty w treści,
i chronologia i ciąg wydarzeń,
a resztę, to się później dopieści.

A kiedy mam już gotowy szkielet
robię korektę i pewne zmiany,
coś tam poprawię a coś usunę,
podsumowuję - wiersz napisany.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Termin ważności

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przejmujący wiersz o tkwieniu w samotności z różnymi aspektami. To, co utrzymuje człowieka to wpojone, czy nabyte poczucie obowiązku i codzienność. Nie wiemy, co się wydarzyło w życiu peela, że tak się dzieje, bywa, że człowiek się sam z siebie odseparowuje od innych, bliskich i nie tylko, ale też bywa, że inni od niego, tak czy inaczej, pogrążanie ma tylko jeden kierunek. U wielu tak jest, ale dopóki umysł pracuje, zawsze jest jakaś szansa na zmianę. Pozdrawiam serdecznie. 
    • andrew
      Kiedy Bóg mówi ...

      Przez andrew · Opublikowano

      @andrew Dziękuję za wizytę.  Życzę miłej, słonecznej Niedzieli 
    • Simon Tracy
      Wstyd

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Świat uciekł o całe mile naprzód. Nie zamierzam go gonić. Wróci. Kiedy skończą mu się opcje. To niewiarygodne,  że mają tyle możliwych  dróg, ścieżek i ścieżyn. Tyle znajomości, kontaktów i palet rozwoju. A potem widzę ich jak wracają ze świata. Pod rękę z biedą i chorobami. Uciekli bez słowa. Bez pożegnania a teraz mogliby  rozmawiać bez końca.     Ostrzegałeś nas. Zawsze byłeś najmądrzejszy. Jestem lepszy jedynie dlatego, że widzę początek końca. I czekam na definitywny koniec. Rozumiem go. Pragnę. Choć przecież mogę żyć  nawet w rezerwacie dla obcych. Teraz i tak wszystko zaczęło się układać. Mógłbym spróbować  ale szkoda mi niszczyć  taki piękny nagrobek.     Wszyscy już dorośli. Starzy kompani mają dzieci, domy i kobiety. Wielu pokonał nałóg. A Ty? Wstyd się przyznać  ale chyba jedynie wiersze. Ach tak! I miejsce na cmentarzu. Obok starego,  lekko wyschniętego świerka. Kolekcję białych zniczy. Przekleństwo istnienia. A przecież jest już lepiej. Bez serca. Bez duszy. Piekło przygasiło swe kotły, lecz diabły nie wyprowadziły się z głowy. Wypędziłbym je, ale po co mają krzątać się za mną w cieniu. Skoro mogą iść w mych nogach. Zresztą próbowałem. Szkoda zachodu. Nie mam sił.     Świat nie zaczeka. Ale ja nie biegnę. Za sławą czy pieniądzem. Ja wykuwam nową pietę. By choć anioły miały po mnie pamiątkę. Dzwony grają nokturn. Sala pożegnań otoczona kręgiem  fałszywej ludzkiej żałoby. Wszedłem ostatni. Starannie ubrany, ogolony  i ostały w drgającej pustce ciszy. Pierwsza łza. Stanąłem nad białą trumną. Druga. Otworzyłem wieko. Robak dekadencji  nie wypełzł na spotkanie. Leżał w zimnym stężeniu śmierci. Słowo stało się ciałem. Ciałem trupa. Włożyłem sobie do trumny, książki, płyty, harmonijkę i szablę. Zamknąłem wieko, trochę zbyt mocno, aż trup obudził się  a przynajmniej otworzył puste oczy.     Zagrali mu jego ukochane piosenki, które sam wybrał. Najpierw The End. To już jest koniec. Mój jedyny przyjacielu. To już jest koniec  tych wszystkich nocy  w trakcie których próbowaliśmy umrzeć. A potem nad wykopanym dołem. Nutshell, by dobić swoje nieruchome serce i rozbić dusze żałobników. Słuchajcie. Jeśli nie mogę być sobą… to wolę być martwy. Możliwe, że zrozumieli, gdy zasypywali  sprowadzoną do grobu trumnę, potokiem białych róż.      
    • huzarc
      Niedopasowanie

      Przez huzarc · Opublikowano

      @aniat. Czytam po swojemu i widzę wiersz o chwili przejścia, gdy rzeczywistość już się zmieniła, lecz człowiek emocjonalnie wciąż pozostaje w poprzednim stanie, w chłodzie, zwątpieniu albo żałobie. Pozdrawiam:)
    • Jacek_Suchowicz
      gdziebieśnik

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        przypomniałeś jak było kiedyś   to wszystko było wspaniałe piękne pierwsze wyznania ty pełna wdzięku kwiaty i księżyc oraz romantyzm ta czystość uczuć i szczypta gracji i wsłuchiwanie się w twoje słowa obiekt miłości ma cudny powab :))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...