Modlitwa.

[Tomasz H]

Właściwie to nie ma o czym mówić
Mam własny dom, piechotą nie chodzę
Mam, co dzień kolacje, obiady, śniadania
Pralka ma proszek, w kominku jest ogień
Marudzę?

Właściwie… czego mi trzeba
Potrafię się cieszyć z drobiazgów
Dostrzegam biel śniegu, amarant nieba
Mało odkrywcze? Dla wielu bardzo.
Uwierzcie.

Właściwie to, co trzeba w życiu robić?
Mieć pracę, władzę, pieniądze, zdrowie
Pewnie to wszystko dobrze posiąść
Lecz ktoś mi powiedział, że szczęście to człowiek
Tak było.

A ja mu wierzę.
24.03.2006

[Leszek Baliński]

Na modlitwę to mi ten wiersz nie wygląda. Po za tym czytało mi się nie najgorzej. Jest kilka rzeczy do których można się przyczepić... ale po co? (są lepsi specjaliści ode mnie ;))
Jedyna rzecz na którą zwrócę uwagę, to że po "zdrowie" w ostatniej zwrotce postawiłbym pytajnik

Pozdrawiam

[stanislawa zak]

a ja powiem ze szczęście to być kochanym i umieć kochać, prawdziwie z całym poświęceniem - stara prawda? a jakże ważna w zyciu.
chociaż twój wiersz nie wygląda na modlitwę,raczej na rozmowę, brakuje mi tu czegoś
ale podoba się
pozdrawiam

[Ewa Rajska]

no tak, peel zapomniał dodać o co się w takim razie modli, skoro wie, co już ma.
też jestem za potajnikiem po zdrowiu:) po co to "tak było"? od razu dałabym ostatni wers.
ale to prawda, że szczęście to człowiek. i za to plus.

pozdrawiam serdecznie!
ER