Lśnienie

[Piotr Kropidłowski]

Choć nie wie czasem, że szczęście istnieje
Człek, który go nigdy jeszcze nie doświadczył
Wciąż będzie czuł potrzebę, bo jego dusza pragnie
I szukać go będzie przez swe życie całe
Lecz jeśli się w Nią nie wsłucha - nigdy go nie znajdzie

I jeśli nawet marzeń swoich szczyt zdobędzie
Choć zdawać mu się będzie, że osiągnął wiele
Marzenia marzeniami wiecznie tylko pozostaną
Oczami, którymi Je tworzył - nigdy nie doświadczy

A kiedy marzyć przestanie, i zacznie żyć złudzeniem
Znów będzie tylko prochem, na wichrze codzienności
Chociaż rozumną z pozoru Człek ów jest istotą
Niczego niemożliwego - nigdy nie dostąpi

O krok od Niego marzeń urzeczywistnienie
Czaić się będzie skrycie, w magicznej Księdze od wieków zamkniętej
Choć nieświadomy wiecznie będzie szukał
Oczami ciała wpatrzony - jej nigdy nie odczyta

I byłby ów człowiekiem, bez lampy pośród mroku
Gdyby nie wiara w marzenia, co Jego księgę otwarła
Marzenia, w które nie wierzył, złotą literą wyryte
Nie pozwalały zapomnieć, że przecież jest - Człowiekiem

[Piotr_Sanocki]

podoba mnie się ten wiersz, pięknie oddaje nastrój, który może ogarniać w takiej chwili... sytuacja liryczna opisana bardzo plastycznie, widać kunszt poetycki, bardzo mi się podoba
pozdrawiam

[Roman Bezet]

Prawdę mówiąc wolę komiks (na temat buddyzmu) ;)
Strasznie kiczowate metafory, porównania, patos niestrawny nawet przy dużej dozie cierpliwości.
Dla mnie to jest przykład, jak nie należy wierszy pisać.
sorry ;)
dyg, dyg
b