Zaistnieć

[majkajastrzebska]

W wyimaginowanym wazonie – kwiat
O fantastycznych barwach
I niesamowitym zapachu
Niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju

Pragnie być widoczny
Chce się wyróżniać
By go zauważona i pokochano

Zepchnięto go jednak na plan drugi
Bo ludzkie myśli pędzą gdzieś
Gdzie jeszcze ich nie ma

Kolor i zapach – to dość by zaistnieć
A jednocześnie nie znaczy nic

Jest czarny i biały
Bezwonny
Tak jak każdy jego towarzysz.

[Tali Maciej]

początek zapowiada coś ciekawego a końcówka poprostu psuje cały obraz wiersza
i teraz mam pytanie do autorki

"Jest czarny i biały
Bezwonny
Tak jak każdy jego towarzysz" jak mam to odnieść do wiersza, bo jakoś mnie zamurował i nie rozumiem tej bieli i czerni i tych jego wszystkich towarzyszy

[majkajastrzebska]

Chodzi mi o to, że wśród tylu kwitnących i pachnących towarzyszy - ten jeden jest wbrew pozorom taki jak inni, nic go nie wyróżnia.
Nie wiem czy dobrze to ujęłam, ale mam nadzije,że zrozumiesz.
Dziękuje za komentarz.
Pozdrawiam

[Tali Maciej]

ale jakoś mi nie pasuje ta biel i czerń do kwiatków i dlatego nie wiedziałem jak odnieść teraz już wiem ale nadal nie jestem przekonany czy to dobra puenta

[majkajastrzebska]

Wiem, musze jeszcze nad nia pomyśleć.

[Yasioo Zimiński]

może:

jest równobarwny
i tak samo bezwonny
jak każdy jego towarzysz