[naga prawda]

[rany boskie]

kocie łapczywy
nie mlaskaj tak głośno
oddechem

jeszcze cię usłyszą

skóro namiętnie zanosząca się płaczem
wspomnienie wczorajszego słońca
zbudzone
na kanapie jasne krople ciebie

zapatrzyłeś się we mnie
zajadłeś mi się narkotycznie
zagrzałeś we mnie
na dobre.


na domiar złego jej cień

rozbrzmiewa

na skraju lasu

widmo chudych dni


nad nami



a w uszach już nam gra łagodne nieopamiętanie z dłoni
wyrywa się
zbudzony bóg pod kołdrą zamieszkał
nasz los

[M._Krzywak]

Zbyt poszarpane - ucieka nawet oczom... Jeżeli chce się budowac wiersz na podstawie paradoksów, muszą się one odnosic i byc zrozumiałe. Mlaskac oddechem to kiks, płacząca skóra podobnie - po prostu warto użyc samej wyobraźni i już widac, jak to wygląda.
Zajadłeś mi się narkotycznie - tego to już wogóle pojąc nie mogę...
A plusy - pomysły mają to do siebie, że mogą wydac owoce. Bo jest to wiersz nie z pierwszego wrzutu, tak mi się przynajmniej wydaje i jednak coś jest tutaj przemyślane. A to już dobra droga.
Proponuje skupic się nad gęstością - bo takie entery nie pomagają zupełnie.
Pozdrawiam.

[Zielony promyczek]

Wiersz byłby lepszy bez tych enterów,to prawda. Bo tak, to te obrazki są jakby oderwane od siebie, nie tworza jednej całości. A sa tu ciekawe fragmenty. Najbardziej podoba mi się ten kawałek:"...wspomnienie wczorajszego słońca/zbudzone/na kanapie..."

[rany boskie]

kocie łapczywy
nie mlaskaj tak głośno
oddechem

jeszcze cię usłyszą

skóro namiętnie zanosząca się płaczem
wspomnienie wczorajszego słońca
zbudzone
na kanapie jasne krople ciebie

zapatrzyłeś się we mnie
zajadłeś mi się narkotycznie
zagrzałeś we mnie
na dobre.


na domiar złego jej cień
rozbrzmiewa
na skraju lasu
widmo chudych dni
nad nami


a w uszach już nam gra łagodne nieopamiętanie z dłoni
wyrywa się
zbudzony bóg pod kołdrą zamieszkał
nasz los

[rany boskie]

prosze - specjalnie dla WAS ;) wersja bez enterow. dziekuje serdecznie za komentarze. Powiem tylko, ze z premedytacja, wiedzac co sie dostanie pod pierwsza krytyke i tak postanowilam wiersz umiescic w takiej formie.. z przekory. nie dlatego, ze uwazam iz czytelnik nie poradzi sobie z interpretacja, dlatego, ze wiersz ten w mojej glowie istnieje wlasnie w tym rytmie i w ten sposob chcial byc zapisany. nie mowie, ze to sie nigdy nie zmieni, ale po prostu nie dazylam do tego, by byl idealny, raczej trafiony. i widze, ze jakos trafil..
z czasem bedzie dojrzewal na pewno, tak jak ja dojrzewam, tak jak dojrzewa uczucie.

dziekuje raz jeszcze za wasze opinie. pozdrawiam.
O.

[rany boskie]

acha! przepraszam, jesli mecze trzecim postem z rzedu, ale musze ;) bo wlasnie pozwoliliscie mi cos zauwazyc..

jesli wiersz ten wydaje sie zbyt poszarpany, to znaczy ze pokazuje co mial pokazac, bo taki wlasnie jest czas i nastroj ktory opisuje. jesli jest zlozony z pojedynczych obrazow ktore nie tworza calosci.. nic bardziej prawdziwego, bo w tym co sie dzialo nie ma spojnosci.. jesli irytuje - mozna poczuc to samo napiecie ktore jest w niepewnej kolejnego ruchu glowie..

mysle jednak ze wlasnie to poszarpanie jest punktem wyjscia, i choc niekoniecznie udalo mi sie to wystarczajaco wyraznie przekazac, wiersz, jak zauwazyliscie jest jakos tam przemyslany..
ile udalo mi sie w nim przemycic - to juz wam oceniac.:)