Zgłoś

@Myszolak Poszłabym tropem zaproponowanym przez @Berenika97 Mamy to do czynienia z wielowarstwową, wieloetapową grą  kolejnych, przepadających jedna w drugiej, iluzji. W takim ujęciu miłość traci tu swoją podstawową i najważniejszą cechę - prawdę, opartą na poznaniu. Złudzenie popycha nas w kierunku fascynacji, ale poznanie odrzuca, odpycha. Więc tworzymy kolejne iluzje, i kolejne, i kolejne. Najpierw, żeby ona przetrwała (tj. ta miłość), a potem, żeby samemu przetrwać.

@vioara stelelor fajnie o kolorach:) Do ulubionych idzie:)

@Magdalena katuje się umysł a mięśnie dygoczą                         i stara się ciało w życia tkwiąc uporze aż                         nie może bo wszystko byłoby gorzej

@vioara stelelor piękna prawda, idealizm praktyczny, oczywiście bez okrucieństw

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To nie jest lęk, a bardziej stres, wynikający z... Dobra, jak ja mam? Mam sobie w głowie książkę z algorytmami. Kiedy dochodzi do zachowań społecznych, otwieram tę oto książkę i sprawdzam, czy mam w niej zapisany sposób postępowania na taką, albo taką sytuację. Jeśli mam, korzystam z niego. Jeśli nie mam, czuję duży niepokój, który może narastać i przerodzić się w nadmiar bodźców, ponieważ trzeba samemu wymyślić algorytym na daną sytuację i, co najważniejsze, trzeba wymyślić go na poczekaniu.