Morgi

[Paweł_Kolcaty]

kupione od dziedzica
przez księdza prałata
na wiano dla brzemiennej
zdeptane od dworskiego płotu
po wysokie chłopskie miedze
przez wole racice i nasze bose stopy
podzielono po śmierci taty

jedna szósta podparła kulawego
bratowa urodziła mu
zdrowych synów
druga była wianem najstarszej
dwie zostały matce z najmłodszą
pozostałe sprzedano
by spłacić dług hipoteczny i wesprzeć
siostrę bliźniaczkę na nowej

miała mnie spłacić ale
rodzi co roku i spłata
wsiąkła na wieczne w pieluchy
w szwagrowe gardło

mieszkam kątem
bez morgów
bez wiana
bez szans

chyba się w przerębli utopię

[Roman Bezet]

Witam,
wakacyjną porą, zupełnie bez związku więc z tematem, bo ta przerębel, jak lekka przesada, poprzedzona 'gorzkimi żalami' (te chyba każdą porą się odprawiają?), kończy wiersz trochę na skróty.
Dziwny to zapis, choć zwykłego losu.
Świecą mi dwa "i" na końcach - pierwsze raczej do strawienia, drugie grzęźnie w gardle razem z literówką (szwgrowe) ;)
Zdaje się, że wiersz nie do zrozumienia dla współczesności? A może: niech się spróbują i z morgami, i z miedzami :D
pzdr. b

[Paweł_Kolcaty]

Dzięki Romanie. Usterki spróbuję poprawić.

Co do zakończenia - powiedziano mi już, iż lepiej, żeby ostatniego wersu wcale nie było.
Wtedy mnie wzięło na wspominki prozą, które przytaczam i tutaj:
" ...może i pozbędę się ostatniego wersu. Chociaż... Ciotka Franka (ściślej - ciotka mojego ojca) faktycznie "się utopiła", choć tego nie zamierzała. Lecz nie w zimie, tylko w skwarne lato, i nie w przerębli a w płyciutkim strumyku. Przyklękła, pochyliła się, żeby ustami nabrać wody. Tak ją, z twarzą w potoku, znaleziono".

[Roman Bezet]

Prawda a poezja? Ale przecież nie było zamiarem Szanownej Ciotki, więc i tak końcowe gdybanie na wyrost ;)
Żartuję, ale pointa w tej wersji t y l k o tak (ironicznie) da się odczytać.
pzdr. b