Stany umysłu

[Moondog]

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

 

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wierzyć ale nie ufać

 

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają chimiery

 

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresji
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Żeby nie grzebać uczuć w intencji

 

 

Edytowane 38 minut temu przez Moondog (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Moondog ciekawe emocje. Parę błędów sobie poprawić, o ile to nie celowe zabiegi artystyczne ;)

A Pezet yo! 

[Moondog]

@Charismafilos no zawsze sztos a błędy chyba poprawiłem dzięki za reakcję

[Charismafilos]

@Moondog jeszcze tą wieżę wiary zburz proszę, bo razi moje wrażliwe oko ;)

[Moondog]

@Charismafilos dzięki