Historia edycji

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wierzyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają chimiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresji
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Żeby nie grzebać uczuć w intencji

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wierzyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają chimiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresji
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Żeby nie grzebać uczuć w intencji

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają chimiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresji
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Żeby nie grzebać uczuć w intencji

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają chimiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresji
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Wierszem co płynie przez brudne żyły

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają himiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresii
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Wierszem co płynie przez brudne żyły

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają himiery

Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresii
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Wierszem co płynie przez brudne żyły

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej głowy
W koronach drzewa wzrastają himiery

 Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresii
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Wierszem co płynie przez brudne żyły

Byłem poetą nie wybitnym nie miernym
Byłem menelem z dziurami w kieszeniach
Byłem zgubiony gdzieś zawsze pomiędzy
Jaźnią i bogiem własnego piekła

Nie byłem częścią żadnej z subkultur
A teraz milcząc uczę się słuchać
Czarni panowie mi grożą paluszkiem 
Jak można wieżyć ale nie ufać

Nie jestem dorosły choć już nie młody
Gonią mnie długi i mnożą problemy
W chaosie bez przerwy z nad mojej główki
W koronach drzewa głowy himiery

 Przebodźcowane zewsząd synapsy
Palą zalążki wszelkich impresii
Ostatkiem siły trzymam się w garści
Wierszem co płynie przez brudne żyły