Historia edycji

Tam gdzie kończy się smutku mrok zaczyna się skrzydlata nadzieja na jej skrzydłach zaczynam lot rozpaczy mówię do widzenia   dopóki z nią lecę nie zginę nieszczęście zostawiam na ziemi coraz wyżej lecąc wierzę że już nigdy mnie nie zostawi   z powietrza widzę więcej wszystko się w sens układa więcej jest we mnie mnie rozumiem już znaczenie życia   ona nie mówi choć podpowiada cel naszego lotu tylko jej znany lecz mi to wcale nie przeszkadza szepcząc kieruje w niebieskie migdały   od nowa lecę na skrzydłach nadziei która już była bliska stracenia teraz jej blask wyraźnie się mieni na tle białych chmur i błękitnego nieba

@Gosława dzięki... król Dawid w białym kapeluszu.

@Charismafilos Dawidzie Tolibowski ależ zacny limeryk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Leszczym Dzięki Michał, będę szedł ta drogą, bo czuję, że te porady wielu mogą pomóc. Pzdr. 

@Starzec Nie bardzo chcę się w życiu zgadzać z wymową tego wiersza, ale coś w tym może być :))) Pzdr. M.