Historia edycji

Dziury w starym swetrze  nie zawsze wiedzą, gdzie się zaczynają, gdzie kończą,  gdzie zaczyna się zmęczenie.  Czy są kamieniem?   Czasem są z drżącego „jakoś będzie”,  z tych wszystkich razy,  gdy myślały: „dam radę”,  a myślały: „tylko nie teraz”.   Ich słabości to nie metafory.  To wolne środy,  kiedy nie mają siły wstać,  kiedy nawet kawy nie chce im się zrobić.  Siedzą w ciszy i są.   Nie wstydzą się już.  Wiedzą:  kto nigdy nie był słaby,  ten wie, co to znaczy  podać dłoń  i nie oceniać, czy drży.   Mogą nie mieć odpowiedzi,  mogą iść wolniej,  mogą być rozerwane  i iść dalej.  To jedyny dowód:  nie są złamane,  ledwo zgięte -  wracają.   Szły po mapie życia  brudnymi butami.  Są żywe.

@Achilles_Rasti zawsze chodzi o... proporcję lub stanowisko... narracyjne, czy też PL spowinowacenie ;)

@Charismafilos zawsze cos musi być ....;)

@Achilles_Rasti tak, ten piękny komfort poety - ile z niego jest w jego wierszu... :) zależy tylko o niego.

@iwonaroma słusznie, nie nasza to odpowiedzialność zawsze i wszędzie brać na siebie umysły pesymistyczne :) On tam ma baczenie na każdego :)