stupor
odchodziły różnie
trzaskając drzwiami
lub rzucając tylko to
koniec
by zamilknąć
na zawsze
albo żeby jeszcze
przez miesiąc pytać
czy jadłem coś ciepłego
ty przestałaś przynosić
do domu siebie
znikając
zostawiłaś kubek
którego nie mam odwagi
poruszyć
stupor
odchodziły różnie
trzaskając drzwiami
lub rzucając tylko to
koniec
by zamilknąć
na zawsze
albo żeby jeszcze
przez miesiąc pytać
czy jadłem coś ciepłego
ty przestałaś opowiadać
mi swój dzień znikając
zostawiłaś kubek
którego nie mam odwagi
poruszyć
Ciekawa metafora tego, jak system (szkoła, dorośli, instytucje) potrafi patologizować absolutnie normalne zachowania dorastających ludzi. Paradoks polegający na tym, że bycie „normalnym” w „zwariowanym świecie” staje się powodem do zamknięcia w psychiatryku, daje do myślenia - nawet jeśli finał jest przerysowany i bajkowy. Ta czapka krasnoludka idealnie podsumowuje groteskowość niektórych autorytetów z czasów młodości. Bardzo mi się podoba.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Kasjopeja. · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
