Usłysz mój śpiew.
Płyń z nim jak z potokiem.
Podążaj z nim w głąb swojego serca.
Złącz palce ze sobą.
Złóż całun na swym ciele.
Moje dłonie wokół ciebie.
Wprowadzają w szał.
Nic trudnego.
Taka moja rola.
Pozwól mi na zostanie twoją syreną.
Twe oczy wyrysowały dziurę.
Są pełne, ale mroczne jak piekło.
Otwórz swój umysł.
Jeśli nie tego nie zrobisz.
Moje pazury same to zrobią.
Wtedy nie będzie odwrotu.
Usłysz mój śpiew.
Płyń z nim jak z potok.
Podążaj z nim w głąb swojego serca.
Złącz palce ze sobą.
Złóż całun na swym ciele.
Moje dłonie wokół ciebie.
Wprowadzają w szał.
Nic trudnego.
Taka moja rola.
Pozwól mi na zostanie twoją syreną.
Twe oczy wyrysowały dziurę.
Są pełne, ale mroczne jak piekło.
Otwórz swój umysł.
Jeśli nie tego nie zrobisz.
Moje pazury same to zrobią.
Wtedy nie będzie odwrotu.
Pięknie ujęte - te trzy słowa dźwigają tyle nadziei i tyle rozczarowań jednocześnie. Ta iskierka na końcu ratuje wiersz od pesymizmu, i chyba właśnie o to chodzi. Pozdrawiam. :)
Waldemarze - zamiast "kobiety", pasować tu bardziej będzie - "mężczyzna,uważający się za błyskotliwego". :)
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Gocell · Opublikowano
Przez Achilles_Rasti · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
