Skra — ziarnopłon wiosenny.
Pchli bluszczyk kurdybanek.
Tam żeliwny tulipan
barwą jakby kowalej.
Napowietrznym pierwiosnkiem
klon się wybił z betonu.
Z gęstym skrzekiem, pachnidła
żabią z drzew owocowych.
Niepokoju bezsenność,
gdy się w końcu przebija
pąk ostatni orzecha
z pierwszym trudem mozołu.
Skra — ziarnopłon wiosenny.
Pchli bluszczyk kurdybanek.
Tam żeliwny tulipan
barwą jakby kowalej.
Napowietrznym pierwiosnkiem
klon się wybił z betonu.
Z gęstym skrzekiem, pachnidła
żabią z drzew owocowych.
Niepokoju bezsenność,
gdy się w końcu przebija
pęk ostatni orzecha
z pierwszym trudem mozołu.
taka mała dygresja odnośnie Smoków !
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Trollformel · Opublikowano
Przez Poezja to życie · Opublikowano
Przez Charismafilos · Opublikowano
