Historia edycji

@Stukacz   Najbardziej podoba mi się fraza "Tak mało - jednego kroku" - jakby między życiem a śmiercią była tylko ta jedna chwila wahania. I rycerz ją przekroczył. "Zamarła w bezruchu wieża" - piękne zamknięcie. Wiersz trudny, ale napisany z prawdziwym wyczuciem klimatu i formy.

@wiedźma wow! ma to nawet sens, ale świadomie tego nie wymyśliłem... coraz bardziej metafizyczny robi się ten wiersz... nawet dla mnie samego. BTW: ciekawy trop podjęłaś, szukając imienia pomiędzy paragrafami KK ;)

@beny7777 mimo, że ktoś doświadcza mało szczęścia, jest to niesamowicie nastrojowe.

@Alicja_Wysocka   Niezwykle ciekawy jest Twój autorski wstęp. Pisząc o tym, że w poezji musi być „trochę głupoty”,masz całkowitą rację, bo owo „przerysowanie puenty”, pozwala prawdzie przebić się do czytelnika . Poezja to nie tylko zapis myśli, ale przede wszystkim sztuka wywierania wrażenia.   Bardzo podoba mi się określenie „bóg małych liter” - z jednej strony mówisz o potędze kreacji (tworzenie „wszystkiego” ze słów), z drugiej wskazujesz na intymność i niemal rzemieślniczą dłubaninę w tkance alfabetu.  Pięknie ukazujesz wachlarz emocji, jakim włada poeta. Na końcu - przejmująca wizja poety jako „zwykłego bożka”, którego istnienie jest uzależnione od odbiorcy. To wskazanie na pokorę, która musi towarzyszyć każdemu, kto bierze do ręki pióro.   Piękny utwór i lekcja pokory wobec własnego talentu.

Zgaduję, że chodzi o art. 9 § 6 KK, który mówi o tzw. "czynach polegających na zaniechaniu" – odpowiedzialność karna może wystąpić, gdy ktoś nie zrobił czegoś, co powinien był zrobić (np. nie udzielił pomocy w potrzebie).