Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Moja skóra.
Moje kości.
Mój układ krwionośny.

LJJ
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

LJJ

LJJ

Opublikowano
Opublikowano

Czuję, że się rozsypałam. Lepszym określeniem w tym wypadku będzie: rozpłatałam.
Gdzieś między kuchnią a przedpokojem leży moja skóra — przymarza na kafelkach.
Gdzieś w łazience leżą kości — cicho, ale tak bardzo licho.
Tkanki wszelkie zgubione, kopnięte gdzieś pod grzejnikiem.
Układ krwionośny — zwinięty, zawinięty, skulony i przemielony.

Tak leżę, pełna wstydu. Jak mogłam znów pozwolić sobie tak się rozpaść?
Widzę siebie gdzieś z góry — moją skórę, moje kości, mój układ krwionośny — i tak mi żal.
Żal mi samej siebie, bo przecież wiem, że nie zasłużyłam.

Ale głowa moja, odizolowana, siedzi prosto — niby prosto — na krześle.
Krzesło stoi przy drzwiach, pilnuje, rygor utrzymuje.

Żal mi tak, żal mi tak samej siebie.

Za drzwiami da się usłyszeć ciche, niepewne, co chwilę przerywane pukanie.

Moja skóra, moje kości, mój układ krwionośny.
Leżą. Leżą cicho. Czuwają.

Moja skóra.
Moje kości.
Mój układ krwionośny.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bożena Tatara - Paszko
      Róża

      Przez Bożena Tatara - Paszko · Opublikowano

      Jeszcze jestem smukła, jeszcze jestem zgrabna ciągle jeszcze czysta   ale czy powabna?    Czy czas co   przez listki i kolce przepływa nie kaleczy płatków...  urody ubywa?    Ciągle jeszcze czekam na tego jednego ale nie przybywa i nie wiem dlaczego.    W myślach zatopiona   róża   trwa codziennie i tylko czas jeden trwa  przy niej  niezmiennie.  
    • MIROSŁAW C.
      wieśniobrazy (2)

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @andrew @Berenika97 Kromka chleba naszego powszedniego muśnięta wierszem  ...   Dziękuję, pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Staloryt

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka   Bardzo dziękuję!  To ogromny komplement! :) Miło, że wiersz wywołał takie skojarzenia - szarość i mgła to chyba uniwersalny język na opisanie tego stanu między jasnością a mrokiem. Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Bardzo dziękuję!  Podoba mi się ten kontrast - u mnie szarość i chłód, u Ciebie ogień, który jednak wraca. Miło, że wiersz stał się dla Ciebie punktem wyjścia do tak pięknych strof. :)  Serderdecznie pozdrawiam. :)  @Benjamin Artur   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za tak wnikliwy komentarz - to piękne,że wyłapałeś właśnie ten obraz, na którym najbardziej mi zależało. Pozdrawiam serdecznie! :)  @Radosław   Bardzo dziękuję! To bardzo miłe, że właśnie puenta zwróciła Twoją uwagę. Dla mnie też jest kluczowa dla całego wiersza. :) Serdecznie pozdrawiam. :)  @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Świetna jest   ta zwięzła riposta - trafia w sedno.:) Serdecznie pozdrawiam. :)  @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak wnikliwą i trafną analizę. Cieszę się, że dostrzegłaś nie tylko warstwę obrazową, ale i tę myśl o obojętności natury.  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Waldemar_Talar_Talar   Bardzo dziękuję!  Rzeczywiście, jabłka szarej renety nie licują ze smutkiem - miło, że to zauważyłeś. Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota   Fajne! Już wiem, skąd się wziął wiersz wcześniejszy o spódniczkach. :)))   Niedługo będziemy tęsknić do naturalnych głosów, bo mam wrażenie, że trochę dużo jest podobnych "dzieł" z AI.  
    • beta_b
      Orzech

      Przez beta_b · Opublikowano

      Zaradna kobitka. Brawo się należy. Śmiem twierdzić, że takie orzechy są pod każdą szerokością i niezależnie od stanu na koncie. A z drugiej strony: na profilu "Jak to ogarnąć" są poligloci z Paryża - 6 języków, ogłada i inteligencja. A nocleg pod mostem i flaszka na dzień, ciuchy z zapomogi. Twardy orzech, jak się z bezdomności wykaraskać. Skrzydła orła nie pomogą. Fajny tekst, bb

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...