Może to wiersz, a może nie. Część 1.

[michal_stefan]

Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy,
duszę swoją winę — idę chłodny, inny.
Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność.
Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność.
Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.

- Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny.

Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury,
może duchy? Chcą zapłaty — kreatury.
Dmący wiatr i sosny razem grają hymny.
Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny?
Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.

 

- Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty. 

Przyciągnięty wonią włosów, magią rogów,
samowolny idę, oprzeć się nie sposób.
Nie ma żadnych innych osób, innych głosów…
Krok powolny, cichy… brnę wyznawców drogą.
Kołyszący ciemny bór… „tyś mój, a ja twój“.

 

- Wiem, boleję pustką — twoją żałość dzielę. 
Miłość jest okrutną… sarną, karą klaczą.
Na dno uciekł wieniec — inny ulubieniec.

- Gdybym tylko mógł… z nim bym poszedł w dół.

- Gdzie rumieniec? Czyżbyś już watahą wilków?

- Ja? Straceniec. Tylko parą łownych ptaków.

- Parą — to ty rzekłeś. Chodź! Chodź nad rzekę.

 

Las misterny i drzew groby, szumy wody,
idę w półprzytomny… w głąb żałoby.
Wonny czuję dym, a wzrok mam mglisty, szary.
Wtem puchacz… i jego dźwięk przeciągły, oschły.
Zostały już modły… kuny, żubry, jodły.

 

- Wiem, że ból ukryty, znam twój szlak przebyty.

- Cóż za dziwy! Nie ma takich wśród tych żywych.

- Żywych — ty to rzekłeś. Ja inaczej rzeknę,
złapię rękę, klęknę. Wierność swą przysięgnę.

- Duszę wolę stracić, niż przysięgą płacić!

- Nie bądź pewny… butny, gniewny… ale mądry.

- Kimże jesteś? Zdradź to, proszę, jeśli można. 

- Jestem zawsze, a przeszkodą czasy nie są.
Piękny, ubiór szyty… wciąż apetyt wilczy.
Głos mój… idą za nim tłumy, fruną chmury, 
ofiarują jak ametyst… jestem błękit,
jestem szafir, przesyt… pragną zdobyć wszyscy.
Gdy zdobędą, nie chcą oddać — zwykła kradzież,
ale jestem rozbój, grabież… jestem czerwień,
Styczeń, Luty, Marzec… mógłbyś przysiąc?