Capstrzyk

[wierszyki]

 

Stawiły się wskutek wezwania

na jedną godzinę

z okładem.

 

Ze stateczną żoną kuczera —

ta, której mężem był

imć stangret.

 

Pani Kuczerowa, w domyśle —

małżonka wozaka — dostawcy.

 

Forszpana, wiadomo zaś, widzą

wieczorem w liberii przy pracy.

 

Jak sprostać, obydwie pogodzić,

gdy obiad uwarzyć im trzeba?

 

Szychty wciąż o innych dlań porach,

a po nich furmanią i nieraz

 

połączyła je okoliczność,

mimo tychże

tu oboczności  —

 

nasamprzód dla koników owies.

I łatwiej dwu coś ubić z ceny.

 

Pani kuczerowa

— z okładem,

a żona stangreta

— przed piątą.

 

A wieczór potoczył się dalej,

po kocich łbach stukał i kląskał.

 

 

 

 

 

 

 

********************************************

 

* Wio, koniku, a jak się postarasz
Na kolację zajedziemy akurat
Tobie owsa nasypiemy zaraz
A ja z miski smaczną zupę będę jadł

Julian Sztatler - Wio koniku

sł. Jerzy Jurandot

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/julian-sztatler/wio-koniku

 

 

 

 

 

 

Edytowane 21 minut temu przez wierszyki
(furmanią) (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@wierszyki środowiskowa scenka, stylizowana na pismo urzędowe, szczególnie w pierwszej swej części. Czaruje urokiem dawnych lat. To bardzo oryginalne. Piosenka o koniku pasuje.

@wierszyki i to słownictwo...czarujesz, przeniosłam się w dawne czasy.

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję :-)

Pozdrawiam