Milczenie niepokoju

[dahlianamorphic]

milczenie - drży w mej krtani waga słów niewypowiedzianych,

jak liście na wietrze, jak kręgi na wodzie,

tak znaczących, zmiennych, a jednak bezszelestnych,

jak pszczoła walcząca, lecz zatopiona w 

                                                      miodzie.

 

w owocu swej pracy pogrążam myśli,

próbując określić własny sens liryczny,

czy mam adresata? do kogo wołanie?

pytania rodzą nieskończone otchłanie

 

bić się z myślą, czy dać jej wolno płynąć?

nie walczyć o wolność, w wiecznej klatce       

                                                            zginąć?

brnąć wiecznie do przodu,

czy trwać w bezsilności?

poddać się życiu, złożyć broń,

nie wyjść nigdy z młodości?

 

nie zobaczyć kontynentu obcego,

nie usłyszeć ostatnich skrzypiec,

nie zaznać dotyku innej, ni innego,

nie myśląc zbyt wiele, w ręce śmierci     

                                                wybiec?

 

lecz chciałabym owocu mego nektar spić,

list wysłać ciotce, zobaczyć następny lipiec,

znów poczuć słońce, na plaży piach wybiec,

zaznać choć raz, że i mi warto żyć.