Dachy

[remak]

Dachy

Na dachy, na dachy, gdzie noc się zaczyna

i usty czarnymi snu żagle nadyma.

W górę, ku niebu, ku mgławic wirowi –

dym nas uniesie, mgły całun uzdrowi.

To głuche tętno, to serca bicie,

pod anten masztami, w niemym zachwycie.

Wtuleni w cegły, drżący z rozkoszy,

ciepło kradnący, nim słońce nas spłoszy.

Kominy objąwszy łapy kosmatymi,

blade nocy dziecię żalu łzą uśpimy.

Kołysząc, kołysząc pod nieba sklepieniem,

księżyca oblicze witamy westchnieniem.

Płyniemy razem w astralnym bezkresie,

nim świt zmęczony powiekę uniesie.

Armadą kamienic, dachówek pokładem,

ku krańcom świata – nad ulic bezwładem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 16 minut temu przez remak (wyświetl historię edycji)