Namaluję słowem (pantun)

[Grażyna Budziszewska]

Znów zachodzi słońce nad Bemowem,

chmury płyną po niebie ospale.

Nieustannie zachodzę w głowę,

czemu do malarstwa się nie palę.

#

Chmury płyną po niebie ospale.

Już do snu się szykują ptaki,

czemu do malarstwa się nie palę,

gdy mam przed oczami widok taki.

#

Już do snu się szykują ptaki,

a mnie pomysł przyszedł do głowy:

gdy mam przed oczami widok taki,

zamiast pędzlem namaluję słowem.

#

A mnie pomysł przyszedł do głowy

I tak mi się nieśmiało marzy:

zamiast pędzlem namaluję słowem.

W czym poeci są gorsi od malarzy?

#

I tak mi się nieśmiało marzy,

gdy znów słońce zachodzi nad Bemowem.

W czym poeci są gorsi od malarzy

nieustannie zachodzę w głowę.

[vioara stelelor]

@Grażyna Budziszewska

Bardzo ładny wiersz, ujęty w oryginalną formę.

Wyszło Ci to pantun.

A do tego wybrałaś taki malowniczy temat.

Zachody słońca nad blokowiskami, oprócz nostalgii, niosą w sobie jeszcze coś więcej, co zostaje pod skórą, w wyobraźni, we wrażliwości - jak skaryfikacja.

Ale to trzeba przeżyć, być w tym zanurzonym, wyrosnąć i żyć w wielkim mieście, na dawnym peerelowskim osiedlu (odpadają te nowoczesne, gdzie z okien zamiast zmierzchu zobaczysz jedynie okna sąsiada), najlepiej jeszcze w mieszkaniu na wysokim piętrze.

Wtedy można poczuć ten mistycyzm.