Historia edycji

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Jacek_Suchowicz 

Weszła po cichu, nikt jej nie widział. Nawet nie spodziewałbyś się, że tak umie.  Rospierdol psychiczny, jej nie powstrzymał. Dawnemu straconemu, teraz drogę wskazuje.   Jest niczym latarnia, bije od niej blask. W najgłębszych ciemnościach zobaczysz ten płomień.  Sprawiła, że nie czujesz już samotności.  Bardzo dobrze wie, jak ona smakuje.   Zaczynasz jej pragnąć, to robi się chore.  Kiedy myślisz o niej, monotonnie.  W domu i w pracy, kościele czy w drodze. Myślisz jakby smakowała jedna z jej powiek.   Smakołyk, którego nie może mieć każdy. Już samym zapachem się rozkoszuje. Czuje, że budzi bestię ze snu. Chce bardzo, wgryźć sie w jej martwą skóre.   Nadchodzi okazja, domówka u kumpla. Już wiesz, że tam będzie szykujesz ostrze. Jakby uciekała, Ty ją zatrzymasz.  Chcesz chodź na chwilę, móc poczuć się dobrze.   To już ta pora, chwila po północy. Goście przychodzą, dają prezenty.  Minęła godzina, jej dalej nie ma. Mimo, że naostrzyłeś już swoje sprzęty.

@Berenika97 dziękuję :) @Lenore Grey :) @Charismafilos Dzięki... :) 

Nie wiem co źle robię Ale ciągle myślę o sposobie Jak pokochać siebie Jak czuć się jak w niebie   Chciałabym być prosta jak kartka papieru Cienka idealna pełna manieru   Na kartce piszą da się ją przeczytać A ja jestem zamkniętą jak zszywacz   Chciałabym być otwarta i nic nie ukrywać A tak naprawdę muszę zgrywać Że jestem idealna i szczęśliwa jak pies Zawsze gdy ktoś mnie widzi nie wie co mi jest   Nie wie co czuję co się ze mną dzieje Ale co w tym dziwnego jak tylko się śmieje?   Kartka jest prosta czysta jak niebo gdy tylko ktoś na niej długopisem napisze  Brudzi się tylko od niego…

@Mitylene tak owszem, zawsze  takie majestatyczne:) dziękuję ci:) pozdrawiam serdecznie:)