nocne rośliny

[hollow man]

czekam przebudzeń w godzinach
gdy aktywne są ćmy i nietoperze
kwitną wtedy rośliny pełne aromatu
pokój wypełnia słodki dym

 

przytomny z amoku smakuję
ich liście nie rozpoznając nazw
powoli topię się w półsen
by znów wracać na powierzchnię

 

świt odbija kontury bez dotyku
rozpuszcza cienie w szczelinach
między zapatrzeniem
a bezczynnym światłem lamp

 

 

Edytowane 3 godziny temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

Ładnie, Pozdrawiam

[hollow man]

@Magdalena

Ale nie 'za ładnie', mam nadzieję :)

Dziękuję.

[vioara stelelor]

@hollow manPodoba mi się, jak w tym wierszu nastrój - gęsty, ciężki - jest nośnikiem emocji i znaczeń.

Też, od czasu do czasu, lubię budzić się w tzw. godzinie wilka, i później czekać na to, aż dzienne światło stanie się językiem, nadającym nowe znaczenia obiektom - to tak jakby codziennie dział się cud stwarzania świata.

Ale zanim to się stanie, peel smakuje ten moment "tuż przed", moment jeszcze-chaosu, jeszcze-dysharmonii, jeszcze pół-realności. W tym majaczeniu jednak już powoli coś się zaczyna konkretyzować. Twórczy zamysł, realizowany o świcie.

[Magdalena]

@hollow man za ładne to już prawie zło

[hollow man]

@vioara stelelor

Dziękuję.

Cieszę się, że takie wątki u Ciebie uruchomił ten wierszyk.

@Magdalena

Wszeteczne.

[Magdalena]

@hollow man skąd widziałeś?

[hollow man]

@Magdalena

Bardzo lubię to słowo. 

Samo jego brzmienie jest uwodzące.

[Magdalena]

@hollow man czyli w małżeństwie poetyckim niezbędne 

[hollow man]

@Magdalena

Tak.

Tylko, że wtedy to już urok wszeteczny.

[Magdalena]

@hollow man Tak