Historia edycji

Zanim światło popełniło siebie,
nicość była doskonała.

Nie czarna.
Nie pusta.
Bezbłędna.

Milczenie nie było brakiem dźwięku -
było pełnią bez potrzeby odbicia.

Czas?
Czas jest wiecznością która zaczęła się zużywać.

Nieskończoność przegryzła się
na sekundy.

Pierwsze pęknięcie
nie było wybuchem.
Było wahaniem absolutu.

Nicość spojrzała w siebie
i zobaczyła zarys twarzy.

Równowaga nie utrzymała się sama.
Powstał Błąd.
Nie słowo.
Nie myśl.
Rozszczelnienie.
Z niego wyciekła przestrzeń.

Skończoność -
zmarszczka, której nie da się wygładzić.
Z tej zmarszczki zapaliły się gwiazdy.
Nie świecą.
One się spalają,
żeby trwać chwilę dłużej.

Materia jest opóźnieniem rozpadu.

Energia - jego przyspieszeniem.

A potem otworzyło oczy coś,
co nie powinno mieć oczu.

Człowiek.

Hipoteza sensu
w świecie bez pytania.

Przypadek, który nauczył się mówić "jestem”
w próżni bez odpowiedzi.

Patrzy w niebo.
Niebo milczy,
bo milczenie jest jego naturą,
nie okrucieństwem.

Oddycha.

Ciało odmawia nicości posłuszeństwa.

Kocha.

Świadomość próbuje przeciec wolniej.

Pisze,
żeby w nieskończoności powstała rysa.

Każde zdanie
-  zakłócenie w idealnej ciszy.

Każde "ja”
- bunt pyłu, który zrozumiał, że spada.

Wszechświat nie jest świątynią.
Jest procesem.

Światło komplikuje się, żeby dłużej umierać.

A jednak
w tej maszynie przemian
pojawia się coś,
czego nie przewidziała żadna stała.

Czułość.

Dwie skończoności
uznają się za konieczne.

I w tej sekundzie
nicość traci symetrię.

Cofa się
nie o przestrzeń -
o możliwość.

To nie zbawia kosmosu.
Ale zmienia jego rachunek.

Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania.

Bo wieczność
niczego nie ryzykuje.

My - wszystko.

Może więc Bóg
nie jest początkiem.

Może jest skutkiem.
Drżeniem materii,
która zbyt długo patrzyła w siebie.

Jestem.

Nie wiem.

Świat we mnie spala się,
bo tylko spalanie daje światło.

Nie szukaj sensu w neuronach.
Tam są reakcje, które nie wiedzą, że coś znaczą.

Sens powstaje
między jednym lękiem
a drugim oddechem.
Między dłońmi.
Tam, gdzie dwie kruche formy
zgadzają się umrzeć
wzajemnie rozpoznane.

I wtedy
nicość musi się cofnąć.

Nie dlatego, że przegrała.

Dlatego, że po raz pierwszy
nie jest sama.