Historia edycji

@Berenika97 To doskonały wiersz. Jasna myśl, bezpretensjonalna realizacja.  

@Lemert   Cztery pary dłoni – i tylko jedna para, która coś znaczy.  Ciekawy wiersz, chyba każdy z nas spotyka takich ludzi, może nie ma takiej świadomości, takiej  jak w wierszu. Pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment dotyczy psychologii wojny. Świetny jest początek - gdzie piasek udaje morze. A po zwycięstwie, okazuje się, że za zdobytymi murami nie ma niczego wartościowego - też tylko piach. Rzeczywistość oblężenia jest absurdem, wypaczoną logiką.   „Pył zatyka gardła. Śmiech bez ust - najbardziej ludzki." - rozumiem, że śmiech pozbawiony ciała staje się paradoksalnie bardziej ludzki niż wszystko inne.   Natomiast w trzeciej strofie - narrator ukazuje swoje okrucieństwo - staje się świadomie uosobieniem śmierci. Nienawiść nie musi mieć sensu - ona „wypełnia” pustkę emocjonalną. Nienawiść i zło można oswoić jak psa.   To bardzo poruszający tekst - obraz wojny, gdzie jedynym zwycięstwem jest to, że „nienawiść pomaga” przetrwać kolejny dzień w pyle. To bardzo mroczny i sugestyny obraz dehumanizacji wojen, podany z poetycką wrażliwością. 

Kruche kości to tylko spróchniałe drzewce Dla bladej skóry powiewającej na wietrze Jak biała flaga, oznajmiająca wszystkim Że się poddałem.

@Alicja_Wysocka Niebieska karta jest być może jakąś metodą, ale generalnie trzeba zwiewać i o obie strony powinny w pewnym stopniu być zainteresowane ucieczką.