(1).thumb.jpg.494be86e745831d8e1510bf41b521b57.jpg)
Śmiesznie jest, jak płaczesz,
Płaczesz z samotności,
Niezrozumienia,
Pustości.
Słuchasz dźwięków w sobie,
One są twoimi twojemami.
Jedynymi, które istnieją.
Nie chcesz czuć innych,
Nie chcesz ich ichów.
Bo są… gorsze?
“Moje moimy są prawdziwe, kreatywne”
Wypowiadasz słowa zimnym tchem w rogu
Szarego pokoju,
Z brzęczącymi ścianami.
Zapisujesz słowa sokiem z cytryny,
Oczekując by ktoś je przeczytał.
Rozpruwasz kartkę,
Bo nie wysycha.
Siedzisz tak przez kolejne godziny,
To jest rozrywka.
W murze się zapadasz,
I pytasz się:
“Gdzie jest moja najmojsza moja?”
