Spotkanie w Warszawie

[Maciek.J]

Stary cenzor Wasyl Aleksiejewicz Srogin siedział za biurkiem i czytał właśnie rękopis, który mu przyniósł do opinii 36 –letni poeta. Wasyl trzymając papierosa w ustach cedził każde słowo, które wypowiadał komentując obszerne dzieło.

- No wot , -mruknął w końcu wypuszczając kłęby dymu nosem.

- Nawet byłoby niezłe, ale strasznie długie. Nie dałoby się tego jakoś skrócić ?

Te zapychacze w wersach w dodatku wszystko psują. Okropna zaimkoza już na samym początku.

Kilka zaledwie wersów i co mamy? wszystkie wasze zaimki po kolei : moja, ty, cię, ten ,cię ,twą ,tobie i tak dalej i tak dalej...

- Ależ, proszę pana…to jest inwokacja – usiłował się bronić autor.

- Proszę mi nie przerywać, bo nigdy się pan niczego nie nauczy –warknął złowieszczo Wasyl i zapalił kolejnego papierosa.

Cały pokój po chwili wypełniony był błękitnym dymem o nieprzyjemnym zapachu.

- Okropne poza tym są te rymy – kontynuował cenzor

– jak wy to nazywacie? Aaa … rymy częstochowskie….

-istna grafomania panie poeto...

-w sumie całość do poprawy albo do wyrzucenia.

Poeta posmutniał i rzekł zdławionym głosem :

- Trudno, skoro się nie podoba panu to pojadę z tym tekstem do Paryża.

-Może tam będą innego zdania i mi to wydrukują.

- A jedź pan, gdzie pan sobie chcesz – odrzekł Srogin i zawołał sekretarkę.

-Taniu , zrób mi mocnej kawy i odprowadź pana poetę. -

-Ha ha chciałby być lepszy od naszego Puszkina !

wykrzyknął jeszcze tubalnym głosem.

Poeta wziął z biurka Wasyla rękopis i z szacunkiem przy drzwiach się ukłonił.

 

Za oknem coraz mocniej świeciło słońce. Na drzewach głośno śpiewały ptaki.

Piękna była tamta warszawska wiosna .

Był rok 1834.