Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Wstając poczułem, że muszę usiąść

Umysł znikł na chwilę 

By zaraz pojawić się znów 

Jako białe płótno 

 

Wszystko codzienne

A jednak rzeźbi siebie na nowo

W korze mojego mózgu

 

Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla 

Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistość 

 

Wszystkie nerwy w moim ciele 

Poczuły że powinny zacząć tańczyć 

Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum

 

Wtedy moje powieki opadły aż do stóp 

A gdy wczołgały się znów na czoło 

Obraz znów był jak średniowieczne dzieło

Stary i popękany 

Edytowane przez Leroge (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...