Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistości
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy znów wczołgały się na czoło
Obraz był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistości
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy znów wczołgały się na czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistości
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy wczołgały się znów na czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistości
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy wczołgały się znów na czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistość
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy wczołgały się znów na czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistość
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy wczołgały się znów na czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
Wstając poczułem, że muszę usiąść
Umysł znikł na chwilę
By zaraz pojawić się znów
Jako białe płótno
Wszystko codzienne
A jednak rzeźbi siebie na nowo
W korze mojego mózgu
Ze starego kranu co raz na wolność wyrywa się kropla
Ryjąc doliny nowo poznanej rzeczywistość
Wszystkie nerwy w moim ciele
Poczuły że powinny zacząć tańczyć
Chcą znaleźć się w rozszalałym Elizjum
Wtedy moje powieki opadły aż do stóp
A gdy wczołgały się znów na moje czoło
Obraz znów był jak średniowieczne dzieło
Stary i popękany
@bazyl_prost teraz to panie Sółku kocham pana , może jeszcze leci na trójce
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez bazyl_prost · Opublikowano
Przez Gosława · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Przez Adam Zębala · Opublikowano
