(Jak nauczyć się jest wierzyć)

[Charismafilos]

@beta_b hahaha aż to ajjaj ;) odpowiedzi są w nas! Nie raz już się zaskoczyłem, co w sobie znalazłem, zarówno in plus jak in minus, ale w tym pomaga szczerość względem siebie, zachęcam do podróż w interiorze ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@violetta rozumiem, że to daleko idące uproszczenie?

Wg mnie konieczna jest jeszcze dyspozycja i... współpraca ;)

[violetta]

@Charismafilos nie, moje myśli są czyste, wolne od głupot :) pewnie, że nie jest to uzależnione ode mnie, nie jestem tutaj sama, tylko z Bożą pomocą:)

[Charismafilos]

@violetta  szczere głupstwo może podobać się Bogu ;)

Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć;  i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga. [1Kor1,27-29]

 

[violetta]

@Charismafilos nie śpieszę się do nikogo, a śpieszę się do Boga:) jest w moim sercu:)

[Charismafilos]

@violetta czyli blisko już jesteś... ;)

Ja wciąż borykam się z :

 

Jeśliby ktoś mówił: «Miłuję Boga», a brata swego nienawidził, jest kłamcą,
albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi,
nie może miłować Boga, którego nie widzi. [1J4,20]

[violetta]

@Charismafilos masz rację:) nauki nie idą w las:)

@CharismafilosNa walentynki idę do kina gram na nowe wichrowe wzgórza, ale się cieszę:) dostałam zaproszenie od Boga:)

[Charismafilos]

@violetta Poznacie ich po ich owocach. [Mt7,16]

Pozdrawiam.

[violetta]

@Charismafilos po moich widać:)

[Charismafilos]

@violetta muszę wierzyć na słowo, nie widziałem Twojego sadu ;)

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Z własnego wnętrza,

Bardzo wiele zależy od kolei życiowych, wychowania, dzieciństwa, wczesnych i późniejszych doświadczeń.

Później, oczywiście, wiele można korygować, ale to już nie jest takie proste.

Generalnie - najprościej rzecz ujmując - z podejmowanych działań.

 

Wiara - w cokolwiek lub w kogokolwiek - do pewnego momentu w życiu jest czymś narzuconym w procesie uspołeczniania człowieka. Podobnie, jak jej brak.

Ktoś wychowany w katolicyzmie, jest katolikiem.

Ktoś, kto był otoczony dobrymi ludźmi, wierzy, że ludzie są dobrzy.

itd.

 

Niektórzy dobrze się z tym czują.

Inni dochodzą do takiego punktu w życiu, zazwyczaj pod wpływem gwałtownych wydarzeń, w którym ta powłoka opada, a wiara musi stać się wyborem.

I trzeba ją jakoś zintegrować z poczuciem, że ona nie ogranicza, ale daje moc.

I odpowiedzieć sobie na pytania, w jaki sposób sytuuje się wolność, duchowy dobrostan, poczucie samokontroli (w pozytywnym znaczeniu pewnego trzymania w dłoniach sterów własnego życia).

 

 

 

Edytowane 7 Lutego przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)