Pieśń Ducha-Pielgrzyma

[Mikerreq]

O, smutku srebrny, co jak anioł blady

Stoisz nad łożem, gdzie się sen dopala,

Czy to już koniec? Czy to duchów rady

Niosą mnie z wichrem, co glob ten obala?

Patrzę w dół ciemny – tam, gdzie stepy sine,

Gdzie piołun gorzki łzy sieroce pije.

Tam zostawiłem serce i godzinę,

I harfę, która wiatrem w pustce wyje.

Ciało to tylko łachman jest podarty,

Gliniana czara, co pęka w nicości!

Lecz duch królewski, szeroki, otwarty,

Wzlatuje piorunem do boskiej jasności.

Nie płaczcie po mnie, gdy zgasną powieki,

Bo ja nie umrę – ja się zmienię w dźwięk!

Popłynę w chmury, w błękity dalekie,

By Polsce przynieść nie żałobę – lecz lęk

Dla tych, co myśleli, że naród w grobie!

Ja, upiór jasny, wrócę w błyskawicy!

I stanę przy każdej płaczącej osobie,

Jako ten ogień, co płonie w gromnicy.

Lecz teraz lecę... skrzydła mam z płomienia,

Zostawiam ziemię, ten czerep dymiący.

Wchodzę w drabinę wielkiego Przemienia,

Smutny – lecz wieczny. Cichy – lecz grzmiący.