Bogdan Tęcza-wiersze

[Bogdan Tęcza]

  NA MARGINESIE

 

I nadszedł czas gdy przestałem słuchać, i robić

to, co innym po drodze, dopóki mam siłę i nogi

mnie niosą, będę szedł, gdzie zechcę, zbierając

kurz na butach, byle by do przodu, i choćby na

boso.

 

Samotność swą łączę z dni codziennych

troską,i rozmów ze sobą coraz częściej

słucham, jest mi dziś z tym dobrze, nic

komu do tego, gdy serce się śmieje, a głowa

dobrą myślią wybucha.

 

Nareszcie się mogę nacieszyć jesienią, gdy

już nic nie muszę, ale wszystko mogę, zła

przeszłość odeszła wraz z szarym cieniem, i

kocham znów życie, i żyję, jak mogę.

 

Ludzkich słów emocje zostawiam gdzieś

obok, bo one nie mogą być mi życia

kontrolą, jestem, jaki jestem , nic komu do

tego, po to Bóg dał rozum, wiarę, wolną

wolę.

 

Być może dla innych jestem aspołeczny, bo

wolę coś robić z serca, nie na pokaz, a za to co

mogę, jestem losowi wdzięczny, choć

przewlókł mnie nie raz po ciernistych drogach.

 

Ktoś spyta, rodzina, bracia, przyjaciela, a

czym że są wszyscy bez swej obecności,

większość z pokpiwaniem patrzy, lecz bez

zysku, nawet psu nieżuci obgryzionej kości.

 

Bogdan Tęcza