Teatr złamanych serc

[Krzysztof Pokrzywiec]

Znalazłem w sobie mgłę cnotliwą.

Skruszała ozdobą w tobie pętliwą.

Od punktu, do punktu

Wyśpiewywałem łzy.

 

Postanowiłeś, na scenę wejść wspólną

Wygłaszać tą elegię powtórną.

W teatrze mego serca

Szczerzysz swe kły.

 

Ten sam głos we zwrotkach,

Głosił gładząc głowę

Że piekło Dantego przejdzie.

 

To ten sam głos,

Co się zdziera w refrenie

Że nie umie, już kochać się we mnie.

 

A ja kochałem.

Ja przysięgałem..

 

Byłem złamany w pół

Ty się stałeś herosem.

Dziś spalasz mosty,

Brodząc, sztyletem w mej piersi.

 

Stworzyłem cię Aniołem.

Ale ty zamarzasz na dole.

Wergiliusz umarł w Lecie,

Zostawił zgliszcza.

 

I otworzył

Teatr złamanych serc.