Pragnę ocalić w sobie przestrzeń,
pomiędzy ciszą światło-cienia.
Tam gdzie potrafi prosta radość,
w dostatek serca pozamieniać.
Dopóki jednak nieustannie,
światło mocuje się z ciemnością,
czuwam, by serce biło rytmem,
napełniającym mnie wdzięcznością.
Pragnę ocalić w sobie przestrzeń,
pomiędzy ciszą światło-cienia,
tam gdzie potrafi prosta radość,
w dostatek serca pozamieniać.
Dopóki jednak nieustannie,
światło mocuje się z ciemnością,
czuwam, by serce biło rytmem,
napełniającym mnie wdzięcznością.
Pragnę ocalić w sobie przestrzeń,
gdzieś na granicy światłocienia,
tam się potrafi prosta radość,
w dostatek serca pozamieniać.
Dopóki jednak nieustannie,
światło mocuje się z ciemnością,
czuwam, by serce biło rytmem,
napełniającym mnie wdzięcznością.
na śniadanie podał mleko
fiołkiem przyprawione
na obiad zupę z płatków
róż ugotował
na podwieczorek upiekł
ciasto ze stokrotek
na kolacje jajko udekorował
sosem z bzu i kaliny
taki był ów miły ogrodnik
który mieszkał w krainie
upiększonej kwiatami
które bardzo kochał
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Whisper of loves rain · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez violetta · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
