Nasze miasto,
lawa,
wijąca się jak czerwy
z macicy ziemi,
zamieniła w urnę popiołu.
Modliliśmy się
o ocalenie.
Niebo zawiodło.
Tylko wiatr patrzył
na naszą nagość i głód
wśród cieni zapomnienia.
Więc i my zanieśliśmy ogień
do krain
spokoju i miodu.
Teraz ćmy krzyczą
skrzydłami pożogi.
Nasze miasto,
lawa,
wijąca się jak czerwy
z macicy ziemi,
zamieniła w urnę popiołu.
Modliliśmy się
o ocalenie.
Niebo zawiodło.
Tylko wiatr patrzył
na naszą nagość i głód
wśród cieni zapomnienia.
Więc i my zanieśliśmy ogień
do krain
spokoju i miodu.
Teraz ćmy krzyczą
skrzydłami pożogi.
Pokłóciła się noc z dniem
o to kto jest bardziej lubiany
Kto potrzebniejszy jest
kto jest bardziej znany
Pierwsza zaczęła chwalenie noc
mówiąc że chociaż jest ciemna
kryje w sobie wielką moc
że kochankom jest niezbędna
Że jest natchnieniem dla malarzy
lubią pisać o niej znani poeci
Jest westchnieniem dla cmentarzy
że nieśmiałych ludzi kręci
Potem zaczął chwalić się dzień
że to on wymyślił dla ludzi
Tak bardzo potrzebny im cień
że wszyscy go uwielbiają
Że lasy łąki sady rzeki i pola
drzewem i kwiatem go upiększają
Że ma słonce tęcze i ptaki
a ludziom sny nie dokuczają
W tą kłótnie ja wkroczyłem
postępując sprawiedliwie
obie strony pogodziłem
i się temu nie dziwię
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Leszczym · Opublikowano
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
Przez aniat. · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Przez Leszczym · Opublikowano
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
.thumb.jpeg.b5ae7bcef73c3501c1166879fc389fb7.jpeg)
