a było tak z cyklu Ludzie z Olszy

[Gosława]

strzępki urwanych myśli i słów
niby-trzęsawiska
podmokłe łąki w których zapadamy się po kostki
krok za krokiem przychodząc do siebie

patrzymy na lśniące grzbiety saren
muskane pierwszymi promieniami
i te ptasie gniazda w ażurowych prześwitach

na drugim planie babcia wieszająca pranie
białe pościele z wyhaftowanym makiem w prawym górnym rogu
krwista plama

tak wiele ludzkich trosk wplecionych w sielski pejzaż

spójrz

w oddali chłopcy kijami tłukący kasztany
za plecami ktoś zachrzęścił żwirem
brzęk obijanych kan
to mleczarz na rampie przesuwał jedną po drugiej

Stachu uwieszony przy płocie przestępuje z nogi na nogę
przesiąknięte nikotyną ubranie w połączeniu z filcami z pewnością nie dodaje uroku

u Józefa sześćdziesiąt kotów buszuje po domu
żal się rozstać z tym rozszarpanym przez Burka
schował go w wersalce

już śmierdzi

[widelec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

na pierwszy rzut oka pomyślałem, że stachu się powiesił

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ładny wiersz 

[tie-break]

@GosławaŚwietny utwór rodzajowy, płynnie przechodzący od obrazów  sielskich do mrocznych.

W mikrokosmosie wiejskim rzeczy, zjawiska, zdarzenia pozostają o wiele bardziej odkryte, nagie, niż np. w we współczesnej rzeczywistości wielkich  miast, gdzie każdy człowiek i jego życie to kasztan zamknięty w szczelnie we własnej łupinie.

[hollow man]

@Gosława

Te ludzkie troski... Od kiedy pamiętam, gdy byłem na wakacje na wsi - widzę moją schorowaną Babcię poruszającą się o dwóch kulach jak trzymając różaniec w palcach powykręcanych reumatyzmem patrzy przez okno i pełna jest troski. Bo sucho, albo cały czas pada, a bo rosa długo we żniwa trzyma i nie zdążą młócić, a bo z hedrem są kłopoty, bo cena zboża... Trochę to zmieniało perspektywę miejskiego chłopaczka.

@Gosława

I znów te obrazy, ten klimat. Trochę też inaczej czas płynący w tej przestrzeni...