pociąg
ludzie jadą pociągiem
rozmawiają o życiu
milczą o miłości
twarze schowane w szybach
wiatr rozrywa w rozpędzie
rozcina słońcem usta
targa włosy drzewami
jadą
rozmazani
przemijają w pośpiechu
stukaniem o tory
jeszcze się tli
czas
jedzą kanapki i jabłka
zasypiają
jak gruszki w popiele
potem krzyczą spojrzeniami
wyciągają ręce do maszynisty
o opóźnienie pociągu
proszą
pociąg
ludzie jadą pociągiem
rozmawiają o życiu
milczą o miłości
twarze schowane w szybach
wiatr rozrywa w rozpędzie
rozcina słońcem usta
targa włosy drzewami
jadą
rozmazani
przemijają w pośpiechu
stukaniem o tory
jeszcze się tli
czas
jedzą kanapki i jabłka
zaspiają
jak gruszki w popiele
potem krzyczą spojrzeniami
wyciągają ręce do maszynisty
o opóźnienie pociągu
proszą
pociąg
ludzie jadą pociągiem
rozmawiają o życiu
milczą o miłości
twarze schowane w szybach
wiatr rozrywa w rozpędzie
rozcina słońcem usta
targa włosy drzewami
jadą
rozmazani
przemijają w pośpiechu
stukaniem o tory
jeszcze się tli
czas
jedzą kanapki i jabłka
zasypują
gruszki w popiele
potem krzyczą spojrzeniami
wyciągają ręce do maszynisty
o opóźnienie pociągu
proszą
@Posem - dzięki -
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez hania kluseczka · Opublikowano
Przez KOBIETA · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Przez violetta · Opublikowano
Przez KOBIETA · Opublikowano
