Powrót Odysa

[ŻwirekTenDobry]

Słońce zachodziło nad Itaką

Posiwiała broda Odyseusza skrywała

Usta wykrzywione w grymasie samozadowolenia

Wspomnienie Penelopy odmierzało mu odległość do celu

A im bardziej zapominał uśmiech

Tej przecież najpiękniejszej ze wszystkich dam Achai

Tym bardziej wydawało mu się, że błądzi w poszukiwaniu domu

Pierwsze gwiazdy spoglądały na niego z nieba

Jako doświadczony marynarz znał przecież ich układ

Wskazywały na to, że to naprawdę jego dom

Bogowie się zlitowali

Penelopa jednak przymierzała już nową suknię ślubną

Przeszło dziesięć lat od wojny minęło

Porzucono nadzieję na jego powrót

Królewskie sztandary powiewające na okręcie Odysa

Zatraciły swój stary majestat

Zamiast tego: podarte przez harpie zwisały luźno na maszcie

Bo noc była dość skąpa w wiatr

Statek kołysał się powoli na wodzie

Ale nieuchronnie zbliżał się do portu

Wrzawa powstała wskutek nowego przybysza

Rozbudziła królową pogrążoną w śnie

Obawiała się jutra, więc wolała spać

Obudziło ją jedynie wspomnienie męża

Który wracał do domu późnymi godzinami

Z narad wojennych i wypraw, które

Zawsze stały pomiędzy nimi

Jednak dziś, wyskoczyła boso z łóżka

By spojrzeć, ostatni raz, przez okno

I przekonać się raz jeszcze, że to nie on

Najmężniejszy z mężów Itaki

Umarł błądząc na krótkim odcinku między Troją, a domem

Brodaty Odys w podartych szatach przybił wtedy do portu

Uśmiechnął się, lecz jedynie na chwilę

Bo mina mu zrzedła, kiedy nikt go nie poznał

Wezwał imienia Penelopy

Jednak uznano go za szaleńca

Głos mu się zmienił 

Włosy mu urosły

Broda zakryła mu ładną twarz

Stare ciuchy, które wyszły z mody przed dziesięciu laty

Zdradzały, że nie przybył z tej epoki

I sugerowały, że z bogami ten nie ma nic do czynienia

Nawet sprawiedliwy trybunał żony go nie poznał

Musiał udowodnić kim jest Odys -

Przed strażnikami portu

Przed Penelopą

Przypomnieć sobie

Co to znaczy być królem

Wyplutym przez morze.