Samotność

[infelia]

Czy śmieje się przez łzy, czy płacze, opowiada
O radości życia, trwałej lub nikłej jak sen.
Oprowadza nas po swoim kwiecistym ogrodzie
Wspomnień, gdzie można zerwać bukiet nadziei,

 

Odurzyć się jego wonią, potrafi bawić słowem,
A nawet uderzyć w stół głośno i boleśnie dla ucha.
Alicja z krainy teraźniejszości, bardzo realna,
Ona mieszka, nawet nie wiesz, tutaj, tuż obok.

 

Choć niewidoczna, rozmawia z nami,
Zadaje pytania, a na nasze chętnie odpowiada.
Taką samotną postać z posiwiałymi skroniami
Znajdziecie za ścianą swojego mieszkania.

 

Czy mam, niczym niewidzialna ręka,
Postawić jej pod drzwiami kosz otuchy?
A w nim, przewiązaną wstążką, wiarę.
Talon na wieczne życie – cichutko zapukam.

 

Poczekam tylko na skrzypienie podłogi,
Wrócę niebawem i przyniosę cały karton radości,
Uśmiechów, a może z niego wyskoczy
I przytuli się do ciebie kłębiasty mruczuś.

 

Ogonem połaskocze zziębnięte dłonie.
Usiądziemy przy aromatycznej kawie,
Ty rozłożysz na stole swoje rulony zapisków,
A ja wyłożę swoje rysunki węglem.

 

Znajdziesz chwilę na wspomnienia,
Zagramy w grę zwaną „ulotność”
Nie muszą paść żadne słowa, wystarczy
Podać dłoń, a na niej serce szukające przystani.