Historia edycji

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie wyleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal ich czuję za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż między drzewami.

A ja powtarzam w kółko:

„To się nie dzieje.”

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie uleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal ich czuję za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż między drzewami.

A ja powtarzam w kółko:

„To się nie dzieje.”

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie uleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal czuję ich za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż między drzewami.

A ja powtarzam w kółko:

„To się nie dzieje.”

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie uleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal czuję ich za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż miedzy drzewami.

A ja powtarzam w kółko:

„To się nie dzieje.”

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie uleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal czuję ich za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż miedzy drzewami.

A ja wmawiam sobie, że to się nie dzieje.

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie uleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal czuję ich za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

unosi się aż nad leśną polanę.

A ja wmawiam sobie, że to się nie dzieje.

Studnia

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz blada od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

Tkwię w bezruchu latami,

mimo że minął dzień.

Mama co noc nie może spać,

codziennie śni o wschodzie.

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezje —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie wyleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

Nadal ich czuję za moimi plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

sięga aż nad leśną polanę.

A ja wmawiam sobie, że to się nie dzieje.