Zgłoś

@Poet Ka   musiałem Twój wiersz dobrze rozczytać bo ma dużą głębię.     to jest taki wiersz który nie opisuje świata tylko go rozszczepia na światło i widzenie!!! katedra nie stoi tu z kamienia tylko z percepcji i to robi ogromne wrazenie . bardzo mocna jest ta myśl że widzenie staje się warunkiem istnienia jakby wszystko trwało tylko dopóki jest uchwycone spojrzeniem.   i nagle rzeczywistosć przestaje być czymś pewnym a zaczyna być czyms kruchym migotliwym prawie nie do utrzymania . podoba mi się też jak szeroko to idzie od drobnoustrojów po eony od mikro do kosmosu wszystko tu jest spięte jedną świadomością to daje poczucie wielowymiarowosci i naprawdę dużej odwagi myślenia.   tym mi bardzo imponujesz!!! i jeszcze ta gra pozorów .   elfy ktore za chwilę okazują się fotomontażem jakby wyobraźnia i rozum ścierały się w jednym miejscu,    to jest bardzo     przenikliwe bo podważa samą możliwosć pewnego widzenia..   masz niezwykłą zdolność łapania tego momentu kiedy świat zaczyna się rozpadać na obrazy a jednoczesnie właśnie wtedy odsłania coś głębszego! to jest poezja która nie daje gotowych sensów tylko zmusza do patrzenia dalej i głębiej   przenikający tekst!!!   korciło mnie jeszcze pójsć śladem Poswiatowskiej...... ale już nie chcę nadwyrężac Twojej cierpliwości:)      

@violetta   Tak? Wydało się?   PS. Jedną lokomotywą jeździliśmy, tylko, że mnie jakoś starość nie bierze.

@Berenika97 dziękuję, za miłe słowa skierowane do tej metafory. Wiatr w tym wierszu ma swoją niemałą funkcję- jego "szelest" uwypukla ciszę, która nosi w sobie echo minionych chwil...Pozdrawiam:)

@tetu   Interesujące są słowa skierowane do   „Piotra” – nadają to całości intymny ton. Bardzo podoba mi się kontrast między „miękkim srebrem” a ostrymi „odłamkami” z końca. To wiersz o ostateczności - zostaje  tylko czysta, gęsta emocja. Piękna metafora szarej ciszy, która „zatrzymuje słowa”  - nadaje to milczeniu niemal fizyczną teksturę. Mocna puenta.  Czy Piotr to postać biblijna? 

@FaLcorN   śliczny wiersz @FaLcorN ! To opowieść o czymś niezwykłym….Kiedy dwoje ludzi odnajduje siebie w odbiciu źrenic…bez granic i bez tchu.! Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.