Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Historia edycji

Należy zauważyć, że wersje starsze niż 60 dni są czyszczone i nie będą tu wyświetlane
Benjamin Artur

Benjamin Artur

Powietrze zimne — w księżycowej tafli skrzy.

Poczerwieniały z zimna aniołów nosy.

Odległy czas świateł mija nas.

 

Mienią się kałuże oczu —

dzisiaj nieco inne.

Z drogi możesz jeszcze zejść,

lub pozostać w cząstce  innej.

 

Piętrzą się kaskady myśli szaro złotych,

a może pożółkłych liści — yellow.

Snują się kudłate werniksu myśli,

a może pandemonium szkarłatu.

 

Pozwól Ojcze, kochać Cię,

w granicach wszechrzeczy i przestrzeni,

Tobie tylko znanej — odczłowieczonej.

Ja jestem pustką w próżni,

w nicości zawieszony.

Jak flaga po ciemnej stronie

- wbita w księżyc.

 

 

Otchłań nie jest straszna — czuję jej spokój.

Świat odetchnął jednym z gejzerów.

Boże, ratuj nas!

Ratuj nas, niegodziwych,

jeszcze ten jeden, jedyny raz!

 

Świat spogląda na nas miliardem

pogardliwych oczu.

 

Ziemia i niebo są na styku.

Ty nie dotkniesz mnie,

ja nie dotknę Ciebie —

jak nie dotyka zmierzchu świt.

 

Ale pozwól się kochać,

jak noc kocha gwiazdy.

 

Pozwól, bym po zmroku

mógł z księżycem pobladłym,

- patrzeć w jedne,

z miliarda Twoich spojrzeń.

 

Benjamin Artur

Benjamin Artur

Powietrze zimne — w księżycowej tafli skrzy.

Poczerwieniały z zimna aniołów nosy,

odległego czasu świateł blask.

 

Mienią się kałuże oczu —

dzisiaj nieco inne.

Z drogi możesz jeszcze zboczyć,

lub pozostać w cząstce siebie innej.

 

Piętrzą się kaskady myśli szaro złotych,

a może pożółkłych już liści — yellow.

Snują się kudłate myśli werniksu,

a może pandemonium myśli szkarłatnych.

 

Pozwól mi, Ojcze, kochać Cię mocno,

w granicach wszechrzeczy i przestrzeni,

Tobie tylko znanej — odczłowieczonej.

Ja jestem pustką w próżni,

w nicości zawieszony,

jak flaga wbita w księżyc

po ciemnej stronie.

 

Otchłań nie jest już tak straszna — czuję spokój.

Świat odetchnął jednym z gejzerów Islandii.

Boże, ratuj nas!

Ratuj nas, niegodziwych,

jeszcze ten jeden, jedyny raz.

Boże, ochroń nas!

 

Świat spogląda na nas miliardem

pogardliwych spojrzeń.

 

Ziemia i niebo są na styku.

Ty nie dotkniesz mnie,

ja nie dotknę Ciebie —

jak nie dotyka zmierzch świtu.

 

Ale pozwól się kochać,

jak noc kocha gwiazdy.

 

Pozwól, bym po zmroku

mógł przynajmniej patrzeć,

wraz z księżycem pobladłym,

w jedne z miliarda Twoich oczu.

 



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zawierucha7
      Newton i grawitacja

      Przez Zawierucha7 · Opublikowano

      raz Szewczyk Dratewka co smoka pokonał objazdu galaktyki na rydawnie dokonał   Proxima Centuri jest blisko lecz inne gwiazdy daleko towarzysz Lenin więc rybki łowił nad wierną rzeką!   a na kogo wypadnie  to na tego bęc! grawilotem więc ładnie pokonuję kręt... azali....prawa termodynamiki są nieubłagane!
    • Achilles_Rasti
      albo nie

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • DawidMotyka
      boska róża

      Przez DawidMotyka · Opublikowano

      różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • Alicja_Wysocka
      Porywajka (fragm. szerszej pracy)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • wierszyki
      Okruszek

      Przez wierszyki · Opublikowano

      kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...