Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fałszywe Pieniądze

Wielebor
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Wielebor

Wielebor

Opublikowano
Opublikowano

Kiedyś Ewaryst udał się do bankomatu

Aby pobrać comiesięczną wypłatę

Lecz jakież było jego zdziwienie,

Kiedy bankomat „pożarł” mu kartę!

 

Poszedł więc zaraz do okienka,

Aby wyjaśnić sprawę całą,

Lecz nasz bohater wyszedł wściekły,

Cóż bowiem się okazało?

 

Otóż pieniądze które zarabiał

Harując w pocie czoła

Były zwykłymi fałszywkami

Ewaryst złapał więc doła.

 

Nie mógł nic kupić za nie w sklepie,

Nie mógł zapłacić rachunków,

Nasz bohater musiał przywyknąć

Do widoku pustej lodówki!

 

Powoli wyłączano mu

Wszelakie dobrodziejstwa:

Ciepłą wodę, prąd i gaz

Zalegał również z czynszem.

 

Musiał również nauczyć się

Obcować także z głodem

Wystawił również w serwisie

Anonse o sprzedaży mieszkania.

 

Ale, nauczony doświadczeniem,

Nie ufał klientowi,

Postanowił więc kupić sobie

Maszynę do sprawdzania banknotów.

 

Sam udał się po pomoc

Do noclegowni pobliskiej

Która mieściła się

Przy Ludnej na Powiślu.

 

Nie pociągało go nigdy

Picie alkoholu w ilościach dużych

Ani styl życia bezdomnych

(Skrycie nimi pogardzał).

 

Dlatego było mu łatwiej

Przełamać się, wstyd ukryć,

Trzeba być trzeźwym na apelu,

Inaczej cię wywalą stąd.

 

Pobiera w kasie

Zasiłek dla bezrobotnych

Może to niedużo, ale

NARESZCIE TO PRAWDZIWE PIENIĄDZE.

 

 

Warszawa, 17 V 2025

 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      żebyśmy byli szczęśliwi

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Lubię jak  richelieu na niebie mieszka obok dyskontu i cukierków na wagę. I że słowa potrafią otulać. Myślę, że właśnie tak wygląda miłość- gałęzie dziwią się swoim pąkom, słowa są kolczaste albo otulają, a my wracamy z dyskontu i próbujemy być dla siebie oknami.  Pięknie! 
    • Berenika97
      Śmierć „poety“.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @michal_stefan   Tysiąc błędów to nie kredo, to po prostu życie. Kredę można wymazać, ale blizny zostają. I dobrze - bo bez nich byłbyś tylko czystą tablicą, na której nikt nigdy nic nie napisał. Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Puste Miejsce - Akt I

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Krzysztof Pokrzywiec   Wiersz o utracie kogoś, kto był wszystkim - "ekwiwalentem za twe dzieje całe". "Dwa cienie przez jedno drzewo rzucane" - piękna metafora nierozerwalności. Partner w życiu i na scenie, granica między teatrem a rzeczywistością znika. Ale właśnie to teatralne tło budzi pytanie- czy ta bliskość była prawdziwa, czy tylko dobrze zagraną rolą?   "To ty mnie trzymałeś mocno rękoma. Gdy stres mnie ranił atakami wieloma" - ta konkretność wsparcia czyni stratę fizyczną, namacalną.    "Lecz ile jest warte coś co tak łatwo runęło?" - pytanie brzmi jak oskarżenie, ale może jest w nim też wątpliwość w siebie. Może wcale nie "łatwo" runęło? Koniec - pełna widownia, ale jedno puste miejsce unieważnia wszystko. Bez tego jednego słuchacza wszystko staje się grą bez sensu. Wiersz o tym, że niektóre pustki nie dają się zapełnić - nawet gdy wokół tłum.
    • Berenika97
      BĄDŹ RÓŻĄ

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Ten, kto obiecuje kochać przez jesień, przegrywa z tym, kto nie chce jesieni wcale.   Zakończenie jest mistrzowskim cięciem. Te trzy myślniki to cisza, pauza, po której przychodzi nieuchronne - "Poszła poprawić oczy'". Cudzysłów przy "poprawić" niesie całą ironię i smutek tej historii. Róża nie chce być kochaną "mimo jesieni" - chce być kochaną bez jesieni w ogóle. Woli chirurgię od akceptacji, woli walczyć z naturą niż pozwolić sobie być kochaną taką, jaka się stanie. To wiersz o naszych czasach, gdzie miłość przegrywa z lękiem przed przemijaniem. Gdzie zamiast słuchać "będę kochał piękniej", słyszymy tylko "zbrzydniesz". Róża odchodzi nie dlatego, że jej nie kochano - odchodzi, bo nie potrafiła uwierzyć w miłość, która nie wymaga wiecznej wiosny.
    • Berenika97
      kreska

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję!    Fajny tytuł - przecież nie mam monopolu na słowa ani tym bardziej na "kreski" :)))  Nie patrz na to!    Serdecznie pozdrawiam:) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...