Zgłoś

Witaj - wkładam na uszy kalosze - dobre to bardzo dobre  - fajnie piszesz -                                                                                                     Pzdr.uśmiechem.

@Jedyny sens   Schody jako metafora są tu bardzo sugestywne  - każdy stopień kosztuje, a jednak idziesz dalej.  Nie  poddajesz się, to dobrze. 

@Migrena... to faktycznie rana... może i bez krwi, ale sączy się z niej.. ból, pustka, chyba uczucie - zabite uczucie. ... "mięso - ciało - nie przyjęło twojego odejścia"... to kłuje w.. serce.. tak zakładam. ... "naczynia pękają po cichu"... (...)...  "rozpadamy się w dwie osobne przepaście"... a co nad nią.?.. przecież nie koniec, pomimo... i nie wszystko wyciekło... na pewno nie. Zostaje... funkcja.... czyli.. życie.. któremu na nowo, trzeba powiedzieć.. dzień dobry. Życie płata figle... powiedzmy złym figlom... basta.! Ja, Ty... ktoś inny.. jest, żyje i to jest najważniejsze. Mocna, wyrazista treść. Trzymaj się pozytywów.  

@Wochen   Ostatni obraz zostaje ze mną - "cała zieleń wychodzi z nas". Jakbyśmy sami byli częścią tej przemiany, nie tylko jej świadkami. Piękne!

@Zbigniew Polit   Biorąc pod uwagę, że Kapturek przez dobre dziesięć minut nie odróżnił własnej babci od owłosionego drapieżnika w okularach i czepku, poddałabym te zeznania pod wątpliwość. Każdy prawnik by to obalił jednym pytaniem o wadę wzroku!