Pieśń w klatce

[Anonim_z_berlina]

 

 

W drewnianej klatce, pod cieniem drzew,

ptak śpiewał pieśń, co nie miała słów.

Skrzydła złożone, niemal zapomniane,

wciąż drżały w rytmie dawno przebrzmiałych snów.

 

Blask słońca wpadał przez kraty złote,

rzucając cienie jak pajęcze sieci.

Każdy promień – przypomnienie lotu,

każdy dzień – więzieniem bez ucieczki.

 

Marzył o niebie, gdzie wiatr unosi,

o wolnym błękicie, co nie zna dna,

lecz skrzydła skurczone nie znały mocy,

a pieśń w gardle zmieniła się w łza.

 

„Otwórzcie klatkę” – chciał krzyknąć światu,

lecz głos zamilkł w gęstwinie liści.

I tak trwał w ciszy, na skraju zmroku,

pragnąc wolności, choć w niej mógłby zginąć.

 

Aż pewnej nocy, gdy księżyc zbladł,

i cisza pożarła ostatni śpiew,

klatka uchyliła swe drewniane wrota,

lecz ptaka w niej już nie było – tylko cień.

 

Świt zastał klatkę pustą, jak wieko,

które zamknęło w sobie ostatni sen.

A wiatr poniósł pióro ku dalekim wzgórzom,

gdzie niebo dotyka nieistnienia tłem.