Historia edycji

@AgnieszkaJakiel   Poruszyło mnie to "rozsznurowanie przestrzeni" pod koniec. Zaczynamy od pośpiechu i zdyszania, a kończymy w miejscu, gdzie czas przestaje zajmować miejsce... Niezwykły zapis spotkania - z drugim człowiekiem, ale też z jakąś uniwersalną łagodnością losu.  

Lubię pisać słowa, które nic nie znaczą, Słuchać Twego głosu, bo mnie zauroczył. Lubię, pod przykrywką nocy, Słuchać Twych sekretów nieśmiałych, Które światła dnia nigdy nie widziały.   Lubię myśleć o tym, Że gdzieś w oddali ktoś wrzuca nasze słowa do morza odchłani.   Smutno zaś myśleć o tym, Że choć blisko, to daleko, Bo choć morze piękne, To w sieci nasze słowa zginą bez pamięci...   Słyszysz ? Wołam Cię ! Ale w ciszy słychać tylko... ciszę Czy ona jest odpowiedzią ? Czy fala , która wyrzuci nasze słowa na brzeg I wtedy odkryjesz ich sens . Słyszysz ? Wołam " Kocham Cię ".

@andrew   Zaskoczyło mnie to przejście od kojącego szumu morza do refleksji o dinozaurach i zagładzie. To zestawienie sprawia, że wiersz przestaje być tylko "morski", a staje się niepokojącym pytaniem o naszą własną obecność tutaj. Bardzo daje do myślenia.

@KOBIETA To tylko zły sen..  

@FaLcorN   …ja również Kornel;) całuski…