Książka

[K. Meler]

Tam gdzieś za domem, za gwiezdnym serc tiulem
W popielatej jasności, błysku nad rozumem
Ona jedna pamięta wszelkie nieścisłości,
I jak Amor na miłość ona w ziem mądrości
Wprowadzi człowieka,
Jedną stroną wskazując prawdę wielką w wiekach.

Ona jedna otoczy i z miłością wskaże
Twarz nagą człowieka w złudnym śnie wydarzeń
I pomorze, i ześle z nieba ranne zorze,
Co odsłonią jak echo dźwięków ludzkich morze.

Ona jedna zostanie w wieki po człowieku,
Wspominając twarz jego, niby cień uśmiechu,
Ona jedna da serce bez żądzy zapłaty
I odsłoni za darmo marzeń ludzkich kwiaty.

Ona jedna jak człowiek w bezludnej krainie,
Pośród nękań i głodu tylko ciałem ginie,
Bo jest los ten okrutny i okrutne życie…
Nad jej życiem i naszym te same księżyce.

W świecie zmartwień i żalów błysk ukazać pragnie,
By się człowiek nie smucił, serca wznosił żagle.
Pośród szczęścia utopii i idylli nieba,
Ukazuje codzienność nieziemskiego chleba.
Obwód życia i serca nam na szyi przędzie,
Powtarzając za wieszczem: „Co ma być, to będzie”!

Ona słońce ukaże i cień nim zasłoni,
Zmyje jarzmo i mękę z zasmuconych dłoni,
Ona jedna- jest ciałem, a duchem- tysiące
Myśli jasnych i ludzkich- oto ziemskie słońce!

A się tyczy nie magii ta cała ballada…
Ona mówi o książce, co czar magom skrada!

[Kinga Rosa]

Przyznam, że nie spodziewałam się wiersza, który by w taki sposób pokazał książkę...Tytuł jest zbyt zwyczajny, jak na dzieło, tak głębokie....