*** (Wkładam dłonie...)

[Irma]

Wkładam dłonie w duszę, śnię.
Ty powracasz do mnie Pegazie,
na nieskończoność jednego
tchnienia w smudze radości.

Wznosisz się ponad losy
płonące dni srogich i gasisz
jakbyś we mnie ogień rozpalał.

Wszystko niknie, tylko blask
uśmiechu odbija się w tafli
mojej rozlanej po ciele nagim.

W momencie na wieczność
przypisana skrzydlatym ramionom i
z nimi polecę do Itaki spełnień.

[deli s]

dla mnie to poezja początku lat 20-tych xx w ,bardzo zgrabna i uwznioślająca w nurcie patetycznego uniesienia, co nie jest z przesadą złe.pozdrow.

[Wiktor Desiczewski]

lubię nawiązania do róznych mitów i takich tam :P
podoba mi się
+
pzdr
wiktor

[Irma]

faktycznie i poezja lat 20 i wszelkiego pochodzenia mitologie sa mi bardzo bliskie...
Wiktor, Deli dziekuje za komentarze.
Pozdrawiam, Paula.

[Nula Brzoskwinia]

a mnie te skrzydła nie uniosły... ale nie ma się co dziwić :P biedny pegazik załamałby się pod takim słoniem jak ja :D a tak na serio serio, to wiersz jest nie dla mnie :) nie moje klimaty, tak mi sie wydaje.

Pozdrawiam, Ania

[Irma]

A moge zapytac o twoje klimaty?;)
W kazdym badz razie dzieki za komentarz.

[Nula Brzoskwinia]

nie pociągają mnie pegazy, sierotki marysie i dziewczynki z zapałkami (ale to nic dziwnego, mam braki z dzieciństwa i betoniarke zamist kołyski ;) ). A jeśli lubisz maczac palce w baśniach i mitach to mogłabym prosić cosik o elfach i krasnoludach (worhammer, legolas i Gimli to juz co innego :D )

[Irma]

hyh ok postaram sie napisac cos na zamowienie, ale nie obiecuje...;)
to nie byla proba "maczania palcow w basniach" ale zaczerpniecie symboliki, bo Pegaz jest symbolem polotu poetyckiego i natchnienia.
Pozdrówka. Paula. Dzieki, ze sie tu zatrzymalaś.