Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Limeryk - A kysz...


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@corival ... dobre pytanie... :) być może są 'kocurowate' myszki... ;) kto tam je wie...
Dygam w podzięce za obecność... :) i... mam wrażenie, że mój limeryk jest za mało czytelny.
Miałam dwie wersje na ostatni wers, wybrałam, jw. ale zmienię 'w środku' słowo.
Raz jeszcze, dziękuję i pozdrawiam.

Opublikowano

... ze Swarzędza.?.. :) uroczy wpis.!

@jan_komułzykant ... szyfrujesz swoje wpisy, że nijak je zacytować... :(  (ten smuteczek, to żarcik)

Zostawiasz mi świetny limeryk..:) brawo.! i.. link, na Słup..:)

Janko.. dziękuję bardzo za obecność.

Mniej upałów życzę.. to odbiera logiczne działania.. co rusz cos poprawiam w pisowni, wrrr...

Opublikowano (edytowane)

@Kamil Olszówka ... dziękuję za ślad czytania.

 

@jan_komułzykant ... zerknęłam teraz na link.. jest nieopodal Słupa, Nysa Szalona...

fajne nazwy... :)   To szyfruję, powinnam była dać z "cudzym-słowie", pamiętam,

że masz swoją ulubioną czcionkę, no ale może wróci to, co Ci miłe. 

No właśnie... lato w pełni, pomimo burz, która namąciły co nieco, jest gorąco, ale ja to lubię...

fakt, człek padnięty pod wieczór.

Janko... dzięki za powrót, Tobie także miłych chwil na wolne... Hej.

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Nata_Kruk

Witam, Panią Mecenas -:)

 

Maleńka /Myszka /z miasteczka /Przywidza,  ( Amfibrach + dystych + amfibrach + amfibrach )
(_ ! _ ) / ( ! _ ) / (_! _ ) / ( _! _)                   
nie wiedzieć / czemu, / step kroczków / oszczędza. ( Amfibrach + dystych + amfibrach w kataleksie +  Amfibrach)
(_! _) / ( ! _ )  /(_ ! _ ) / (_! _ )
Wierszyk własny znajdzie, ( Dystych + dystych + dystych)
(! _) /(! _ ) / (!_)
choćby /skrył się / w fałdzie. ( dystych { +/- trochej } + dystych + dystych)
(! _) / (! _ ) / (!_)
Czyżby / natura / co nieco / książęca...  ( dystych { +/- trochej } + amfibrach + amfibrach w kataleksie + amfibrach )
(! _ ) / ( _!_ ) / ( _!_ ) / ( _!_ )

 

Warto zwrócić uwagę, droga Koleżanko na te niuanse-:)

W twoim przeto przykładzie, tobie podpowiem, zabierz szansę -:)

 

3x akcent ( wers pierwszy )

3x akcent ( wers drugi )

2x akcent ( wers trzeci )

2x akcent ( wers czwarty)

3x akcent ( wers piąty )

______________________________________

 

Z tego co pamiętam, wszystkie mają mieć takie same rozmieszczenie w półkach każdego wersu-:)

Grzebałem, przyznaję się —  badałem jako lekarz, badania przeprowadzałem na szkieletach innych i swoich i sowich operacjami się opłaciło O_O; założyłem i na twój tekst, który w treści się podoba, choć do końca nie oddycha-:)

 

Pozdrówki!

 

Edytowane przez Nefretete (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Nata_Kruk 

@Nefretete

Myślę, że trzeba spróbować głośno przeczytać limeryk. Wystarczy żeby czytało się go płynnie.

Równie ważne są dokładność rymów i dobra puenta.

Pozdrawiam serdecznie.

PS.

Odważnie użył poeta z Ryków
mowy wiązanej swych limeryków.
Chciał amfirbachnąć pannę Zochę,
ale go zawiódł trochej trochę,
i dystych był z tych starych pryków.

Opublikowano (edytowane)

@Nefretete ... zaiste, nagrzebales sie, o czym szczerze piszesz, by po 'trudach' wrzucić tu

zdobyta wiedze. Nigdy nie zwracalam uwagi na akcenty w limeryku, dla mnie liczy sie plynnosc

w czytaniu, tresc takze, to oczywiste, o czym wspomnial.. Klip.. i fajnie,

ze Tobie tresc jednak przypadla.
   Biore rymowane 'wrzutki' z orga na sluch, po prostu... gdy probuje cos sama, tez sie tym kieruje.
limeryki maja swoja budowe i powinno sie zachowac ilosc sylab i rym, wg schematu.
   W poscie wyczuwam lekka 'zlosliwosc' w niektorych slowach, myle sie.?

no i to powitanie.. zbytek nad zbytki.. co Ci strzelilo do glowy, zeby mnie tak witac...
Dziekuje za fatyge analizy, pozdrawia.. uzytkowniczka orga.. N. K.

 

@Klip... dobra rada, ja, czytam w domu na glos, aby wlazl 'pod skore', jesli ma wejsc.
Tak, rymy musza byc wg... to juz wiem....
dzieki za zabranie glosu. Rowniez serdecznie pozdrawiam.
super.. ps... usmiech.

 

moje ps. sorry za pisownie, ale jestem.. kontuzjowana.

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

________________________________________________________________________

Do postu, pierwszego:

 

cały czas grzebię w temacie limeryków i nie tylko badam je pod kątem wiedzy, jaka w końcu, po coś jest, by majsterkować, choćby w szkielecie tej formy dając dużą satysfakcję analizującemu. Coś do głowy weszło tak zdradliwie, że na początku nie potrafiłem tego pojąć, co w limerykach można jeszcze odkryć -:) Obok płynności rymów, dowcipu i puenty. Dlatego to tak rozpisałem w powyższym komentarzu, pisząc, tobie, że całość, jeśli jest piękna, to może być piękniejsza.

 

Do postu, drugiego:

 

przepraszam cię, jeśli uraziłem jakimikolwiek słowami, zawsze piszę szczerze jako wolny człowiek, tak się czuję i pod wplywem tego stanu, słowa, np: Witam, Panią Mecenas -:)  — nie są uszczypliwe według mnie, jedynie pokazaniem poczucia humoru, z mojej strony. Słowo 'przepraszam' ma wielką moc, które inaczej już rozumiem...

 

Zatem wybacz, ok?

 

pozdrawiam cię!

Opublikowano

@Nefretete ... 1. osobiscie niczego nie 'odkrywam' w limerykach, ale poczytalam ich troche i też sprobowalam.

Fajna 'zabawa'...
... 2. nie, ze uraziles, ale powitanie od razu przywolalo mysl.. co mu strzelilo do glowy, skad taki pomysl..
Nie zwyklam uzywac tytulow przy powitaniach, bo po co... są inne formy, zalezne od sytuacji w zyciu.
... tak, magiczne slowo powiedziane szczerze w oczy, ma wielka moc, bowiem kazdy moze czasem cos 'planac',

a potem sie zaluje jakiegos slowa i wtedy wypadaloby przeprosic, ja, nie mam z tym problemu.
.... zatem ok. 'wybaczam', ale w 'klamerkach'... usmiech... no i...o co chodzilo, juz zapomnialam.
pozdrawiam.

 

Opublikowano

@Nata_Kruk Natalio!

Może to wynika z tego, że mentalność  moja, poza granicami kraju inaczej postrzega nie tylko słownictwo, ale jego skale;

więc, jeśli nie ma problemu, to bez niego łatwiej będzie nam nawiązać kontakt pod wierszami, bez kolejnych, już zrozumiałych fraz-:)

 

Pozdrawiam!

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...